தம் விதேஶ்ச விதாதாரம் தாதாரம் ஸர்வஸம்பதாம் । கல்பவ்ரு'க்ஷாத்பரம் ஶாந்தம் லக்ஷ்மீகாந்தம் மநோஹரம்
விதியின் படைப்பாளியையும், எல்லா செல்வங்களையும் அளிப்பவரையும், கற்பக மரத்தையும் மிஞ்சும் அமைதியானவரையும், லக்ஷ்மியின் கணவரையும், மனதை கவரும் அழகனையும் நான் நினைக்கிறேன்.
ஸர்வேஶம் ஸர்வபீஜம் ச பரமாத்மாநமீஶ்வரம் । கயா வா ஸம்பதா தாத விஸ்மராமி சதம் பதிம்
எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவரும், எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமும், பரமாத்மாவும், ஈசுவரனும்—அந்த கணவரை நான் எந்த செல்வத்தாலும் மறக்க முடியுமா, குழந்தா?
யஸ்ய நிர்மஞ்சநார்ஹஶ்ச ந சந்த்ரோ ந ச மந்மதஃ । நைவாஶ்விநீகுமாரஶ்ச குணஸாப்யம் ந திஶ்வதஃ
அவரது அழகும் நல்லொழுக்கமும் ஒப்பிடுவதற்கு சந்திரனும், மன்மதனும், அசுவினி குமாரர்களும், எந்த திசையும் தகுதியற்றவை.
த்யாயந்தே யத்பதாம்போஜம் ப்ரஹ்மேஶஶேஷஸம்ஜ்ஞகாஃ । கயா வா ஸம்பதா தாத விஸ்மராமி ச தம் ப்ரபும்
பிரம்மா, ஈசன், ஆதிசேஷன் ஆகியோர் அவரது தாமரை பாதங்களை தியானிக்கின்றனர்; அந்த ஆண்டவரை நான் எந்த செல்வத்தாலும் மறக்க முடியுமா, குழந்தா?
ஸ்வப்நே பஶ்யந்தி யே ரூபமதுலம் ச மநோஹரம் । தேऽபி ஸர்வம் பரித்யஜ்ய த்யாயாந்தே தமர்நிஶம்
யார் கனவில் கூட அந்த ஒப்பற்ற அழகான உருவத்தை காண்கிறார்களோ, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டு, இரவும் பகலும் அவரையே தியானிக்கிறார்கள்.
குணேந ஶைலஃ ஸலிலம் ஶுஷ்ககாஷ்டம் த்ரவேதிதி । ம்ரு'தவ்ரு'க்ஷோ முகுலிதஃ ஸ்தம்பிதஶ்ச ஸமீரணஃ
அவரது மகிமையால் மலை கரைகிறது, நீர் உறைகிறது, உலர்ந்த மரம் தண்ணீராகிறது, செத்து போன மரம் மலர்கிறது, காற்றும் நின்றுவிடுகிறது.
ஸூர்யஶ்ச ஜலதிஶ்சைவ ஸ்தகிதோ பக்திபாவதஃ । கயா வா ஸம்பதா புத்ர விஸ்மராமி சதம் ப்ரியம்
பக்தியின் வலிமையால் சூரியனும் கடலும் அடக்கப்படுகின்றன; எந்த செல்வத்தால் நான் அந்த பிரியமானவரை மறக்க முடியும், மகனே?
யத்பயாத்வாதி வாதோऽயம் ஸூர்யஸ்தபதி யத்பயாத் । வர்ஷதீந்த்ரோ தஹத்யக்நிர்ம்ரு'த்யுஶ்சரதி ஜந்துஷு
அவரை பயந்து தான் இந்த காற்று வீசுகிறது; அவரை பயந்து சூரியன் ஒளி வீசுகிறான்; இந்திரன் மழை பெய்ய செய்கிறான்; நெருப்பு எரிகிறது; மரணம் உயிரினங்களில் நடக்கிறது.
யத்பயாத்பலிநோ வ்ரு'க்ஷாஃ புஷ்பிதாஃ ஸமயேऽபி ச । ஸமுத்ராஃ ஸ்வாத்மவிஷயே க்ரஹாஶ்ச முநயஃ ஸுராஃ
அவரை பயந்து மரங்கள் காலத்திற்கு ஏற்றபடி பழும், மலரும்; கடல்கள் தங்கள் எல்லையில் தங்குகின்றன; கிரகங்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் இடத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.
காலஸ்ய காலஃ ஸம்ஹர்துஃ ஸம்ஹர்தா ஸ்ரஷ்டுரீஶ்வரஃ । ஸ்வாதீநஶ்ச ஸ்வதந்த்ரஶ்ச ஸ்வயமேவாऽऽத்மஸம்ஜ்ஞகஃ
அவர் காலத்தின் காலன், அழிப்பவரை அழிப்பவர், படைப்பவரின் ஆண்டவன்; அவர் தனக்கே உரிமை உடையவர், சுயாதீனன், தானே தான் என அழைக்கப்படுபவர்.
கயா வா ஸம்பதா பக்த விஸ்மராமி ச தம் ப்ரபும் । ப்ரபோதோ நாஸ்தி தத்பேதே யேந மாம் போதயேத்புதஃ
எந்த செல்வத்தால் நான் அந்த ஆண்டவரை மறக்க முடியும், பக்தனே? அவரை பிரிந்து விழிப்பும் இல்லை; யாரும் என்னை அறிவூட்ட முடியாது.
மாம் ச போதயிதும் ஶக்தா ந ஸாவித்ரீ ஸரஸ்வதீ । ந வேதா ந ச வேதாங்காஃ கே வா ஸந்தஶ்ச கே ஸுராஃ
சாவித்ரியும் சரஸ்வதியும், வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும், எந்த முனிவரும் எந்த தேவரும் எனக்கு அவரை உணர்த்த முடியாது.
ஸஹஸ்ரவக்த்ரோऽநந்தஶ்ச வேதாநாம் ஜநகோ விதிஃ । ந ஶம்புநம் கணேஶாஶ்ச யோகீந்த்ராணாம் குரோர்குருஃ
ஆயிரம் தலை கொண்ட ஆனந்தனும், வேதங்களுக்கு ஆதியான பிரம்மாவும், சிவனும், கணேசனும், யோகிகளின் குருவின் குருவும் அல்ல.
ஸ்திதேர்கதிஶ்சிந்தநீயா மார்கஶூந்யே குதோ கதிஃ । காலஸாத்யம் ச ஸர்வ ச ஸுகம் துஃகம் ஶுபாஶுபம்
இறப்பின் பாதை யோசிக்கப்பட வேண்டியது; வழி இல்லாத இடத்தில் எப்படி முன்னேற்றம் இருக்கும்? எல்லா இன்பமும் துயரமும் நன்மையும் தீமையும் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.
துர்நிவாரஃ ஸ காலஶ்ச காலஸாத்யம் ஜகத்ஸு ச । உத்திஷ்ட மதுராம் கச்ச ஸுகம் வத்ஸ மநோஹரம்
அந்த காலம் தடுக்க முடியாதது; உலகில் உள்ள அனைத்தும் காலத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; எழுந்து, மதுரையை நோக்கிச் செல், மகனே, அந்த இனிய இடத்திற்கு.
வ்ரஜவாகம் பரித்யஜ்ய பவாம்ஶ்ச கமநோத்ஸுகஃ । ஸுசிரம் க்ரு'ஷ்ணவிச்சேதோ துஃகாய ந ஸுகாய ச
விரஜாவை விட்டு நீ போகத் தயாராக இருக்கிறாய்; கிருஷ்ணனிடமிருந்து நீண்ட பிரிவு துயரத்தைத் தரும், மகிழ்ச்சியை அல்ல.
பஶ்ய சந்த்ரமுகம் தஸ்ய ஜந்மம்ரு'த்யுஜராபஹம் । ராதிகாவசநம் ஶ்ருத்வா ருரோத ப்ரு'ஶமுத்தவஃ ருததீம் ராதிகாம் த்ரு'ஷ்ட்வா பந்துவிச்சேதகாதராம்
அவரது சந்திரனைப்போல் ஒளிரும் முகத்தைப் பார்; அது பிறப்பு, மரணம், முதுமை ஆகியவற்றை நீக்குகிறது. ராதையின் வார்த்தைகளை கேட்ட உடவனும் மிகுந்து அழுதான்; உறவினரிலிருந்து பிரிந்த துயரத்தில் அழும் ராதையைப் பார்த்து அவனும் வாடினான்.
இதிo ஶ்ரீப்ரஹ்மo மஹாo ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஜந்மகo உத்தo நாரதநாo ராதோத்தவஸம்o பஞ்சநவதிதமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு மகா ப்ரம்மவைவர்த்த புராணத்தில், ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஜன்மக் காண்டத்தில், நாரதர், ராதை, உடவனின் உரையாடலாகிய தொண்ணூற்றைந்துாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
அத ஷண்ணவதிதமோऽத்யாயஃ நாராயண உவாச ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸ்மரணம் க்ரு'த்வா கமநோந்முகமுத்தவம் । நதம் ராதாபதாம்போஜே ஶிரஸா புலகாஞ்சிதம்
இப்போது தொண்ணூற்றாறுாவது அதிகாரம். நாராயணன் கூறுகிறார்: ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை நினைத்து, பிரயாணத்திற்குத் தயாரான உடவன், ராதையின் தாமரைப்பாதங்களில் தலை வணங்கி, ஆனந்த அதிர்ச்சியில் நின்றான்.
உவாச மாதவீ கோபீ ருததீ ப்ரேமவிஹ்வலா । பக்தம் ருதந்தமுச்சைஶ்ச ராதாவிச்சேதகாதரம்
மாதவி என்ற கோபிகை, காதலில் உருகி அழுகிறாள்; ராதையை பிரிந்த துயரத்தில் உருகி, உரக்க அழும் பக்தனிடம் அவள் பேசினாள்.
மாதவ்யுவாச உத்தவ ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி க்ஷணம் திஷ்ட யதோசிதம் । நிகூடம் பரமம் ஜ்ஞாநம் யத்தே மநஸி வாஞ்சிதம்
மாதவி கூறினாள்: உடவா, கேள், நான் சொல்லப்போகிறேன்; சிறிது நேரம் நிலைத்திரு. உன் மனதில் விரும்பும் அந்த மறைபொருள் உயர்ந்த ஞானத்தை உனக்கு சொல்கிறேன்.
ஸுதுர்லபம் புராணேஷு வேதேஷு கோபநீயகம் । ப்ரஶ்நம் குரு மஹாபாக ராதிகாம் த்ரிஜகத்ப்ரஸூம்
அது புராணங்களிலும் வேதங்களிலும் மிக அரிதாகும், மறைத்து வைக்கப்பட வேண்டியது. மூவுலகுக்கும் தாயான ராதையைப் பற்றி கேள், அதிர்ஷ்டசாலி!
இத்யுக்த்வா ஸா ச கோபீஶா ஸமுவாஸ முஸம்ஸதி । உவாச மதுரம் ஶாந்தாமுத்தவஶ்சாபி ராதிகாம்
இவ்வாறு கூறிய பின்பு, கோபியரின் தலைவி அந்தச் சபையில் இருந்தாள். அப்போது உத்வவன், ராதிகாவை மென்மையான இனிய வார்த்தைகளால் அணைத்தான்.
உத்தவஉவாச ஏகாகீ பவமாயாதி யாத்யேகாகீ புநஃ புநஃ । ப்ராணீ கர்மாநுரோதேந ஸ்வகர்மபலபுக்புமாந்
உத்வவன் சொன்னான்: ஒருவன் தனியாகவே பிறக்கிறான், மீண்டும் மீண்டும் தனியாகவே போகிறான்; உயிரினம் தன் செயல்களின் படி, தன் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கிறான்.
கர்மணா ஜாயதே ஜந்துஃ கர்மணௌவ ப்ரலீயதே । ஸுகம் துஃகம் பயம் ஶோகம் கர்மணைவாபிபத்யதே
செயலால் உயிரினம் பிறக்கிறான், செயலால் தான் மறைந்துவிடுகிறான்; இன்பம், துன்பம், பயம், துக்கம் எல்லாம் செயலால் தான் கிடைக்கின்றன.
ஜந்துர்போகாவஶேஷேண போகம் புங்க்தே பவேஷு ச । புநஶ்ச கர்மணோ போகாத்ஸமாயாதி ச யாதி ச
உயிரினம் அனுபவிக்க வேண்டியதை அனுபவிக்காமல் மீதமுள்ளதனால், பல பிறவிகளில் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்; மீண்டும், செயல்களின் அனுபவத்தால் வருகிறான், போகிறான்.
ரத்நாதிகம் ச யத்கிசிந்மஹ்யம் தத்தம் த்வயா ஸதி । மயா ஸார்த ந யாத்யேவ தேந மே கிம் ப்ரயோஜநம்
நல்லவளே, நீ எனக்கு கொடுத்த ரத்தினம் போன்ற பொருட்கள் எதுவும் என்னுடன் வராது; எனக்கு அவற்றால் என்ன பயன்?
பவாப்திதாரணே தேவி பவதீ தரணிர்வரா । கர்ணதாரஃ ஸ்வயம் க்ரு'ஷ்ணஃ ஸர்வேஷாம் பாரகாரகஃ
அம்மை, பிறவிகளின் பெருங்கடலில் நீ சிறந்த படகு; கிருஷ்ணன் தான் கப்பலோட்டி, எல்லோரையும் அப்பால் கொண்டு செல்லும் ஒருவன்.
கிம்சித்யாநம் தேஹி மஹ்யம் பவாப்திபாரகாரணம் । ப்ராப்ய ப்ரஸாதம் யாஸ்யாமி மதுராம் க்ரு'ஷ்மமூலகம்
பிறவிக் கடலை கடந்திடும் ஞானம் எனக்கு கொடு; உன் அருளைப் பெற்ற பின்பு, எல்லாவற்றிற்கும் மூலமான மதுராவுக்கு நான் செல்வேன்.
யாம் யாம் காலகதிம் மாதஃ ஸுராணாம் ச ந்ரு'ணாமபி । பித்ரூ'ணாம் ப்ரஹ்மலோகஸ்ய ததூர்த்வஸ்ய ச தாம் வத
அம்மா, தேவர்கள், மனிதர்கள், முன்னோர்கள், பிரம்மாவின் உலகம் மற்றும் அதற்கு மேல் உள்ள இடங்களுக்கான காலத்தின் ஓட்டத்தை எனக்குச் சொல்.