ஸுபுண்யைர்ப்ராஹ்மணைஶ்சாபி முநிபிர்ப்ரஹ்மசாரிபிஃ
மிகவும் புண்ணியமான பிராமணர்கள், முனிவர்கள், பிரம்மச்சாரிகளும்,
புரோஹிதைஶ்ச ஸம்யுக்தைஃ குர்வத்பிர்மங்கலத்வநிம் ।। ஸுசாருமாலதீமாலாஹஸ்தைஃ ஶஸ்தைஃ ப்ரஶம்ஸிதைஃ
புரோகிதர்களும் சேர்ந்து, மங்கள ஒலி எழுப்பி, அழகான மாலதி மலர் மாலைகள் கையில், புகழப்பட்ட சிறந்தவர்களாக இருந்தனர்.
நாநாப்ரகாரவாத்யைஶ்ச ஶம்கத்வநிஸுநாதிதைஃ
பலவகை இசைக்கருவிகளும், சங்கின் முழக்கமும் ஒலித்தன.
ப்ரவிஶ்ய நகரம் துர்கா ததர்ஶ பிதரௌ புரஃ
துர்கை நகரத்தில் புகுந்து, தன் பெற்றோரை முன்னால் கண்டாள்.
ப்ரஸந்நவதநா தேவீ சாலிபிஃ ப்ரணநாம தௌ
முகம் மகிழ்ச்சியுடன், தேவியும் தன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து அவர்களுக்கு வணங்கினாள்.
ஹே வத்ஸே வத்ஸேத்யுச்சார்ய ருதந்தௌ ப்ரேமவிஹ்வலௌ
அவர்கள், 'குழந்தையே, குழந்தையே!' என்று அழைத்து, அன்பால் கண்கள் கலங்கினர்.
ஸ்த்ரியோ நிர்மம்ச்சநம் சக்ருர்விப்ரா யுயுஜுராஶிஷம்
பெண்கள் மங்கள காரியங்களைச் செய்தார்கள்; பிராமணர்கள் ஆசீர்வாதம் வழங்கினார்கள்.
மங்கலம் காரயாமாஸ பாடயாமாஸ சாந்தஸம்
அவர்கள் மங்கள நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி, வேத பாடல்களையும் ஓதினார்கள்.
ஸுகேந வஸதௌ தௌ ஹி ஹர்ஷநிர்பரமாநஸௌ 4.40.
அவர்கள் இருவரும் ஆனந்தம் நிறைந்த மனதுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள்.
மேநகாகந்யயா ஸார்த்தமுவாஸ ப்ராங்கணே முதா
மெனகையின் மகளுடன் சேர்ந்து, அவள் முன்றிலில் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினாள்.
ஸஹஸைக ஆஜகாம மேநகாஸந்நிதிம் முதா
அச்சமயம், ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் மெனகை அருகே வந்தார்.
க்ரு'த்வா விபூதிகாத்ரோऽதிவ்ரு'த்தோऽதீவ ஜராதுரஃ
தன் உடலை திருநீற்றால் அலங்கரித்து, மிக வயதானவராகவும், முதுமையால் களைப்புற்றவராகவும் இருந்தார்.
ஜகௌ மம குணாக்யாநம் க்ரு'த்வா ந்ரு'த்யம் மநோஹரம்
அவர் என் மகிமைகளைப் பாடி, மனதை கவரும் நடனமும் ஆடினார்.
ஆஜக்முர்நாகரா பாலா பாலிகா ஹர்ஷவிஹ்வலாஃ
நகரத்தில் உள்ள இளம்பெண்கள், பெரும் மகிழ்ச்சியில் அங்கு வந்தார்கள்.
ஶ்ருத்வா து ஸுந்தரம் கீதம் ஸுதாநஸ்வரஸம்யுதம்
அழகான, இனிய சுரங்களோடு கூடிய பாடலைக் கேட்டு,
மூர்சாம் ஸம்ப்ராப ஸா துர்கா ததர்ஶ ஹ்ரு'தி ஶங்கரம்
அந்த துர்கை மயக்கம் அடைந்தாள்; உள்ளத்தில் சங்கரனை கண்டாள்.
விபூதிபூஷணம் ரம்யமஸ்திமாலாம் ஸுநிர்மலாம்
திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான தூய எலும்பு மாலையணிந்தவராக,
மாலாஹஸ்தம் பம்சவக்த்ரம் நாகயஜ்ஞோபவீதகம்
மலர் மாலை கையில், ஐந்து முகங்களுடன், பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவராக,
ஹ்ரு'தயஸ்தம் ஹரம் த்ரு'ஷ்ட்வா மநஸா தம் நநாம ஸா 4.40.
உள்ளத்தில் இருந்த ஹரனைப் பார்த்து, அவள் மனதிலேயே அவருக்கு வணங்கினாள்.
ஏவம் தத்த்வா ஶிவஸ்தஸ்ய சாந்தர்தாநம் சகார ஸஃ
இவ்வாறு சிவன் வரம் வழங்கி, பின்னர் கண்களுக்கு மறைந்தார்.
ததர்ஶ சக்ஷுருந்மீல்ய பிக்ஷுகம் காயகம் புரஃ
கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, அவன் முன்னால் ஒரு பாடும் யாசகர் நின்றிருந்தான்.
தாதும் யயௌ ஸா ரத்நாநி ஸ்வர்ணபாத்ரஸ்திதாநி ச
அவளோ, அவனுக்கு நகைகள் மற்றும் பொன்னால் ஆன பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டவையும் கொடுக்க சென்றாள்.
புநஶ்ச நர்தநம் கர்துமுத்யதஃ கௌதுகேந ச
மீண்டும், ஆவலோடு நடனமாட தயாரானான்.
பிக்ஷுகம் பர்த்ஸயாமாஸ பஹிஃ கர்துமுவாச தம்
அவன் அந்த யாசகரை கண்டித்தான்; வெளியே போகுமாறு கூறினான்.
யாஞ்சாமிமாம் ப்ரகுர்வந்தம் தூரம் குரு ஸுபாஷிணம்
இந்த நல்ல வார்த்தை பேசும் யாசகரை, வேண்டுகோள் விடுத்தவனை, தூரமாக அனுப்புங்கள்.
ததர்ஶ புரதோ பிக்ஷும் ப்ராங்கணஸ்தம் மநோஹரம்
அவன் முன் மண்டபத்தில் அழகாக நின்ற யாசகரை பார்த்தான்.
தந்மூர்தித்யாநவிஶ்லேஷஶோகாதுத்விக்நமாநஸஃ
அந்த உருவத்தைத் தியானிக்க முடியாத விலகல் வேதனையால் அவனது மனம் கலங்கியது.
ஆஜ்ஞாம் சகார ஸ்வசரம் பஹிஃ கர்தும் ச பிக்ஷுகம்
அவன் தன் உடனாளிக்கு, யாசகரை வெளியே கொண்டு போகுமாறு கட்டளையிட்டான்.
ந ஶஶாக பஹிஃ கர்தும் ஸமீபம் கந்துமக்ஷமஃ 4.40.
யாசகரை வெளியே அனுப்பவும் முடியவில்லை; அருகில் செல்வதற்கும் அவனுக்கு தைரியம் இல்லை.
கிரீடிநம் குண்டலிநம் பீதாம்பரதரம் பரம்
அவன் கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, மஞ்சள் vasthiram உடுத்திய உயர்ந்த ஒருவரை பார்த்தான்.