கோகுலம் சாரயாமாஸ ஶிஶுபிஃ ஸஹ காநநே
கிருஷ்ணன் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து, மாடுகளை காட்டுக்குள் மேய்ச்சலுக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
க்ரீடாநிமக்நசித்தோऽயம் பாலகாஶ்ச முதாऽந்விதாஃ
அவன் விளையாட்டில் மூழ்கி, அந்த சிறுவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள்.
விஷாக்தம் ச ஜலம் பீத்வா தாருணாந்தகசேஷ்டயா
பயங்கரமான பாம்பு விஷம் கலந்த நீரை குடித்தபின்,
த்ரு'ஷ்ட்வா ம்ரு'தம் கோஸமூஹம் கோபாஶ்சிந்தாகுலா பியா
மாடுகள் இறந்ததைப் பார்த்து, ஆயர்கள் பயத்துடன் கவலையில் ஆழ்ந்தார்கள்.
ஜ்ஞாத்வா ஸர்வம் ஜகந்நாதோ ஜீவயாமாஸ கோகுலம்
அனைத்தையும் அறிந்த உலகத்தின் ஆண்டவன், கோகுலத்தை உயிர்ப்பித்தான்.
க்ரு'ஷ்ணஃ கதம்பமாருஹ்ய யமுநாநீரதீரஜம்
கிருஷ்ணன் யமுனை ஆற்றங்கரையில் உள்ள கதம்ப மரத்தில் ஏறினான்.
ஶதஹஸ்தப்ரமாணம் ச ஜலோத்தாநம் பபூவ ஹ
அந்த நீரிலிருந்து நூறு முழம் நீளமான ஒரு பாம்பு எழுந்தது.
ஸர்போ நராக்ரு'திம் த்ரு'ஷ்ட்வா காலியஃ க்ரோதவிஹ்வலஃ 4.19.
மனித உருவத்தைப் பார்த்து, காலிய பாம்பு கோபத்தில் கலங்கினான்.
தக்தகண்டோதரோ நாகஶ்சோத்விக்நோ ப்ரஹ்மதேஜஸா
அந்த நாகனின் கழுத்தும் வயிறும் எரிந்துபோய், தெய்வீக ஒளியால் அவன் துயருற்றான்.
பக்நதந்தோ ரக்தமுகஃ க்ரு'ஷ்ணவஜ்ராங்கசர்வணாத்
கிருஷ்ணனின் இடியெனக் கடும் உடலால் கடிக்கப்பட்டு, பல்லுகள் உடைந்து, வாயில் இரத்தம் வழிந்தது.
நாகோ விஶ்வம்பராக்ராந்தஃ ஸ ப்ராணாம்ஸ்த்யக்துமுத்யதஃ
உலகத்தைத் தாங்கும் ஆண்டவன் அழுத்தியதால், அந்த நாகன் உயிரை விடத் தயாரானான்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தம் மூர்சிதம் நாகா ருருதுஃ ப்ரேமவிஹ்வலாஃ
அவனை மயக்கத்தில் பார்த்து, நாகப்பெண்கள் அன்பால் கலங்கி அழுதார்கள்.
கேசித்பலாயிதா பீதாஃ கேசித்ப்ரவிவிஶுர்பிலம்
சிலர் பயந்து ஓடினர்; மற்றவர்கள் தங்கள் புற்றுக்குள் புகுந்தார்கள்.
நாகிநீபிஃ ஸஹ ப்ரேம்ணா ருரோத புரதோ ஹரேஃ த்ரு'த்வா பாதாரவிந்தே ச தமுவாச பியாऽऽகுலா
நாகப்பெண்களுடன் சேர்ந்து, அன்பால் முன் வந்து ஹரியின் திருவடிகளைப் பிடித்து, பயத்தில் கலங்கி அழுதாள்.
ஸுரஸோவாச ஹே ஜகத்காந்த மே காந்தம் தேஹி மாநம் ச மாநத
நாகப்பெண் கூறினாள்: உலகத்து இனியவரே, எனது கணவருக்கு மரியாதை அளியுங்கள், மரியாதை தருவோனே.
ஸகலபுவநநாத ப்ராணநாதம் மதீயம் ந குரு வதமநந்த ப்ரேமஸிந்தோ ஸுபந்தோ
அனைத்து உலகங்களின் ஆண்டவரே, என் உயிரின் நாதனே, அவரை கொல்லாதீர்கள்—எல்லையில்லா அன்பின் கடலே, உறுதியான தோழனே.
த்ரிநயநவிதிஶேஷாஃ ஷண்முகஶ்சாஸ்யஸம்கைஃ ஸ்தவநவிஷயஜாட்யாத்ஸ்தோதுமீஶா ந வாணீ
மூன்று கண்கள் உடையவன், பிரமா, நாகர்கள், ஆறுமுகன் ஆகியோரும் தங்கள் கூட்டத்துடன் கூட, உம்மை புகழ வார்த்தைகள் வராமல் மௌனமடைகின்றனர்.
குமதிரஹமதிஜ்ஞா யோஷிதாம் க்வாதமா வா க்வ புவநகதிரீஶஶ்சக்ஷுஷோऽகோசராऽபி ।। 4.19.
நான் அறிவில்லாதவள், அறியாதவள், பெண், தாழ்ந்தவள்—நான் எங்கே, உலகங்களுக்கு இலக்கு ஆன ஆண்டவர், கண்களுக்கு எட்டாதவர் எங்கே?
ஸ்தவநவிஷயபீதா பார்வதீ கஸ்ய பத்மா ஶ்ருதிகணஜநயித்ரீ ஸ்தோதுமீஶா ந யம் த்வாம்
பார்வதி பயத்துடன் கேட்டாள்: நான் உன்னைப் பாட முடியாதபோது, வேதங்களுக்குத் தாய் ஆன பத்மா யார் உன்னைப் பாட முடியும்?
ஶயாநோ ரத்நபர்யங்கே ரத்நபூஷணபூஷிதஃ
அவர் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் படுத்து, தானும் விலைமதிப்பில்லாத நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளார்.
சந்தநோக்ஷிதஸர்வாங்கஃ ஸ்மேராநநஸரோருஹஃ
அவரது உடல் முழுவதும் சந்தனத்தால் பூசப்பட்டுள்ளது, அவருடைய தாமரை போன்ற முகம் மென்மையான புன்னகையுடன் பிரகாசிக்கிறது.
மல்லிகாமாலதீமாலாஜாலைஃ ஶோபிதஶேகரஃ
மல்லிகை, மாலதி மலர் மாலைகளால் அவரது கிரீடம் அழகுபெற்றுள்ளது.
பும்ஸ்கோகிலகலத்வாநைர்ப்ரமரத்வநிஸம்யுதைஃ
ஆண் குயில்களின் இனிய கூவலும், தேனீக்களின் ஓசையும் கலந்து, அவரைச் சூழ்ந்துள்ளன.
ப்ரியாப்ரதத்ததாம்பூலம் புக்தவாந்யஃ ஸதா முதா
அவர் எப்போதும் தனது பிரியமானவளால் அளிக்கப்பட்ட வெற்றிலைப் பாக்கை மகிழ்ச்சியுடன் உண்டுபோகிறார்.
தமநிர்வசநீயம் ச கிம் ஸ்தௌமி நாகவல்லபா
நான், பாம்பின் பிரியமானவள், விவரிக்க முடியாத அவரை எப்படி பாட முடியும்?
லக்ஷ்மீஸரஸ்வதீதுர்கா ஜாஹ்நவீ வேதமாத்ரு'பிஃ
லட்சுமி, சரஸ்வதி, துர்கை, ஜாஹ்னவி, வேதங்களுக்குத் தாய்கள்—
நிஷ்காரணாயாகிலகாரணாய ஸர்வேஶ்வராயாபி பராத்பராய
எல்லாவற்றிற்கும் காரணமில்லாத காரணம், எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவன், எல்லாவற்றையும் மீறியவர்—
ஹே க்ரு'ஷ்ண ஹே க்ரு'ஷ்ண ஸுராஸுரேஶ ப்ரஹ்மேஶ ஶேஷேஶ ப்ரஜாபதீஶ 4.19.
ஓ கிருஷ்ணா, ஓ கிருஷ்ணா, தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் ஆண்டவன், பிரம்மாவின் ஆண்டவன், சேஷனின் ஆண்டவன், ப்ரஜாபதிகளின் ஆண்டவன்—
தர்மேஶ தர்மீஶ ஶுபாஶுபேஶ வேதேஶ வேதேஷ்வநிரூபிதஶ்ச
தர்மத்தின் ஆண்டவன், நல்லவர்களின் ஆண்டவன், நன்மை தீமையின் ஆண்டவன், வேதங்களின் ஆண்டவன், வேதங்களாலும் வரையறுக்க முடியாதவர்—
இத்யேவம் ஸ்தவநம் க்ரு'த்வா பக்திநம்ராத்மகந்தரா
இவ்வாறு பக்தியுடன், வணங்கிய கழுத்துடன், புகழ்ச்சி பாடினாள்.