முரலீம் மாதவகராஜ்ஜக்ராஹ ராதிகா பலாத்
ராதிகை, மாதவனின் கையிலிருந்த முரளியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தாள்.
ஜஹார ராதிகா ராஸாந்மாதவஸ்யாபி மாநஸம்
ராதிகை, ராசவினோதத்தில் இருந்த மாதவனின் மனதைத் திருடிச் சென்றாள்.
ப்ரததௌ முரலீம் ப்ரீத்யா ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணாய மஹாத்மநே 4.15.
அன்புடன், அவள் அந்த முரளியை மகாத்மா ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு மீண்டும் கொடுத்தாள்.
சகார கபரீம் ரம்யாம் ஸிந்தூரதிலகம் ததௌ
அவள் தன் அழகான கூந்தலைச் சீரமைத்து, சிவந்த குறியையும் இட்டாள்.
விஶ்வகர்மா ந ஜாநாதி ஸகீநாமபி கா கதா
விச்வகர்மா அறியவில்லை; நண்பர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?
பபூவ ஶிஶுரூபம் ச கைஶோரம் ச விஹாய ச
அவர் பிள்ளை வடிவம் எடுத்தார்; இளமைவயதை விட்டுவிட்டார்.
யாத்ரு'ஶம் ப்ரததௌ நந்தோ பீதம் தாத்ரு'ஶமச்யுதம்
நந்தன் பயந்தபடி எப்படி கொடுத்தாரோ, அச்சுதனும் அப்படியே இருந்தான்.
இதஸ்ததஸ்தம் பஶ்யந்தீ ஶோகார்தா விரஹாதுரா
அவள் இங்கும் அங்கும் பார்த்தாள்; பிரிவால் துக்கமும் வேதனையும் அடைந்தாள்.
மாயாம் கரோஷி மாயேஶ கிம்கரீம் கதமீத்ரு'ஶீம்
மாயையின் ஆண்டவரே, மாயையை இப்படிப் பணியாளராக ஏன் வைத்திருக்கிறீர்?
ருரோத க்ரு'ஷ்ணஸ்தத்ரைவ வாக்பபூவாஶரீரிணீ
அங்கே கிருஷ்ணன் அழுதான்; உடலில்லாத ஒரு குரல் எழுந்தது.
ஆராஸமண்டலம் யாவந்நக்தமத்ராகமிஷ்யதி
அந்த அரங்கத்தின் சுற்று முழுவதும் இரவு வரும்வரை இங்கு இருக்கும்.
சாயாம் விதாய ஸ்வக்ரு'ஹே ஸ்வயமாகத்ய மா ருத
உன் வீட்டில் ஒரு நிழலை உருவாக்கி, நீயே வந்து, அழாதே.
த்யஜ ஶோகம் க்ரு'ஹம் கச்ச ஸுந்தரீத்தம் ப்ரபோதிதா ।। 4.15.
துக்கத்தை விடு, வீட்டுக்குப் போ; அழகியவளே, இவ்வாறு உனக்கு அறிவுரை கூறப்பட்டது.
ததர்ஶ புஷ்போத்யாநம் ச வநம் ஸத்ரத்நமண்டபம்
அவள் பூங்காவையும், ரத்தின மண்டபம் கொண்ட காடையும் பார்த்தாள்.
ஸா மநோயாயிநீ தேவீ நிமிஷார்தேந நாரத
அந்த தேவியார், மனதினால் பயணித்து, நாரதா, கண் இமைப்பில் சென்றடைந்தார்.
யஶோதாயை ஶிஶும் தாதுமுத்யதா ஸத்யுவாச ஹ
யசோதாவுக்கு குழந்தையை வழங்கத் தயார் ஆனாள்; உண்மையைச் சொன்னாள்.
கோஷ்டே த்வத்ஸ்வாமிநா தத்தம் ப்ராப்நோமி யாதநாம் பதி
உன் ஆண்டவரால் கோபுரத்தில் கொடுக்கப்பட்டேன்; வழியில் நான் வேதனை அனுபவிக்கிறேன்.
பிச்சிலே கர்தமோத்ரேகே யஶோதா வோடுமக்ஷமா
வழுக்கும் சேறும் களிமண்ணிலும், யசோதா தூக்க முடியவில்லை.
க்ரு'ஹம் சிரம் பரித்யக்தம் யாமி திஷ்ட ஸுகம் ஸதி
நீண்ட நாட்கள் வீடு விட்டு விட்டேன்; நான் செல்கிறேன், நீ நலமுடன் இரு, நல்லவளே.
யஶோதா பாலகம் நீத்வா சுசும்ப ச ஸ்தநம் ததௌ
யசோதா அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு முத்தமிட்டாள்; பின் தன் மார்புப்பாலைக் கொடுத்தாள்.
நித்யம் நக்தம் ரதிம் தத்ர சகார ஹரிணா ஸஹ ஸுகதம் மோக்ஷதம் புண்யமபரம் கதயாமி தே
அவள் எப்போதும் இரவிலும் அங்கே ஹரியுடன் மகிழ்ந்தாள்; இன்பமும் முக்தியும் புண்ணியமும் தரும் மற்றொரு கதையைக் கூறுகிறேன்.
ஶ்ரீநாராயண உவாச புக்த்வா பீத்வா ச க்ரீடார்தம் ஜகாம ஶ்ரீவநம் முநே
ஸ்ரீநாராயணன் சொன்னார்: உணவு உண்டும் தண்ணீர் குடித்தும் விளையாடப் போய், அந்த அழகான காடுக்குச் சென்றான், முனிவரே.
தத்ர நாநாவிதாம் க்ரீடாம் சகார மதுஸூதநஃ
அங்கு மதுசூதனன் பலவகையான விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டான்.
யயௌ மதுவநம் தஸ்மாச்ச்ரீக்ரு'ஷ்ணோ கோதநைஃ ஸஹ
அங்கிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பசுக்களுடன் சேர்ந்து மதுவனத்திற்கு சென்றார்.
தத்ரைகதைத்யோ பலவாஞ்ச்வேதவர்ணோ பயம்கரஃ
அங்கே ஒரு வெள்ளை நிறம் கொண்ட, சக்திவாய்ந்த, பயங்கரமான அசுரன் இருந்தான்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ச கோகுலம் கோஷ்டே ஶிஶுபிர்பலகேஶவௌ
கோஷ்டத்தில் உள்ள கோகுலத்தையும், குழந்தைகளும் பாலகேசவரும் இருப்பதை பார்த்தான்.
பகக்ரஸ்தம் ஹரிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வே தேவா பயாந்விதாஃ
பகாஸுரன் ஹரியை விழுங்கியதைப் பார்த்து எல்லா தேவர்களும் பயத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.
ஶக்ரஶ்சிக்ஷேப வஜ்ரம் ச முநேரஸ்திவிநிர்மிதம்
இந்திரன் முனிவரின் எலும்பால் செய்யப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தை எறிந்தான்.
நீஹாராஸ்த்ரம் ஶஶதரஃ ஶீதார்தஸ்தேந தாநவஃ
சந்திரன், கடும் குளிரால் பாதிக்கப்பட்டு, அந்த அசுரன் மீது மிஞ்சலை ஆயுதத்தை விட்டான்.
வாயவ்யாஸ்த்ரம் ச வாயுஶ்ச தேந ஸ்தாநாந்தரம் யயௌ
வாயு, காற்று ஆயுதத்தை விட்டான்; அதனால் வேறு இடத்திற்கு சென்றான்.