ஸா ததர்ஶ ஹரேர்வக்த்ரம் சச்சாத வ்ரீடயா முகம்
அவள் ஹரியின் முகத்தை பார்த்ததும், வெட்கத்தால் தன் முகத்தை மறைத்தாள்.
ப்ரணம்ய ஶ்ரீஹரிம் பக்த்யா ஜகாம ஶயநம் ஹரேஃ
ஸ்ரீஹரிக்கு பக்தியுடன் வணங்கி, அவள் ஹரியின் படுக்கையறைக்கு சென்றாள்.
லலாடே திலகம் க்ரு'த்வா ததௌ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய வக்ஷஸி 4.15.
அவள் கிருஷ்ணரின் நெற்றியில் திருநீறு இட்டபின், அதை அவருடைய மார்பிலும் வைத்தாள்.
ப்ரததௌ ஹரயே பக்த்யா புபுஜே ஜகதீபதிஃ
அவள் ஹரிக்கு பக்தியுடன் அர்ப்பணித்தாள்; உலகத்தின் ஆண்டவன் அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.
ததௌ க்ரு'ஷ்ணாய ஸா ராதா ஸாதரம் புபுஜே ஹரிஃ
ராதை மரியாதையுடன் கிருஷ்ணருக்கு அளித்தாள்; ஹரி அதை உண்டான்.
தாம்பூலம் தேந தத்தம் ச புபுஜே புரதோ ஹரேஃ
அவள் தாம்பூலம் கொடுத்தாள்; அவர் ஹரியின் முன் அதை உண்டார்.
சகாத பரயா பக்த்யா பபௌ தந்முகபங்கஜம்
அவள் உன்னதமான பக்தியுடன், அவன் தாமரையோடு ஒப்பான வாயிலிருந்து உணவும் பானமும் எடுத்தாள்.
ஜஹாஸ ந ததௌ ராதா க்ஷமேத்யுக்தம் தயா முதா ராதிகாயாஶ்ச ஸர்வாம்கே ப்ரததௌ மாதவஃ ஸ்வயம்
ராதை சிரித்து, அவன் மன்னிக்குமாறு கேட்டபோதும் மன்னிப்பு அளிக்கவில்லை; பின்னர் மாதவன் மகிழ்ச்சியுடன் ராதிகையின் உடலெங்கும் தொடுவதைச் செய்தான்.
யஃ காமோ த்யாயதே நித்யம் யஸ்யைகசரணாம்புஜம்
யார் ஒருவரது ஒரே தாமரை பாதத்தை எப்போதும் தியானிக்கின்றாரோ, அந்த ஆசை—
யத்ப்ரு'த்யப்ரு'த்யைர்மதநோ ஜிதஃ ஸர்வக்ஷணம் முநே
முனிவரே, யாருடைய அடியாரின் அடியாரால் கூட மன்மதன் எல்லா நேரமும் வெல்லப்படுகிறானோ—
கரே த்ரு'த்வா ச தாம் க்ரு'ஷ்ணஃ ஸ்தாபயாமாஸ வக்ஷஸி
கிருஷ்ணன் அவளை கைப்பிடித்து, தன் மார்பில் அமர வைத்தான்.
பபூவ ரதியுத்தேந விச்சிந்நா க்ஷுத்ரகண்டிகா
அவர்கள் காதல் விளையாட்டில், அவளது சிறிய இடுப்புப் பட்டா அறுந்துவிட்டது.
ஶ்ரு'ம்காரேணைவ கபரீ ஸிந்தூரதிலகம் முநே 4.15.
முனிவரே, காதல் நிகழ்வால் அவளது கூந்தலில் சிவந்த குறி அழகாக தோன்றியது.
புலகாங்கிதஸர்வாம்ங்கீ பபூவ நவஸம்கமாத்
அவர்களின் புதிய சங்கமத்தால் அவளது உடல் முழுவதும் புளகங்கள் தோன்றின.
ப்ரத்யங்கேநைவ ப்ரத்யங்கமங்கேநாங்கம் ஸமாஶ்லிஷத்
அவன் தன் ஒவ்வொரு உறுப்பாலும் அவளது ஒவ்வொரு உறுப்பையும் அணைத்தான்.
புநஸ்தாம் ச ஸமாஶ்லிஷ்ய ஸஸ்மிதாம் வக்ரலோசநாம்
மீண்டும், சிரித்துக் கொண்டும் வளைந்த கண்களுடன் இருந்த அவளை அவன் அணைத்தான்.
கங்கணாநாம் கிங்கிணீநாம் மஞ்ஜீராணாம் மநோஹரஃ
கையணி, கால் மணி, மற்றும் மணிக்கயிறுகளின் இனிய ஒலிகள் எழுந்தன.
புநஸ்தாம் ச ஸமாக்ரு'ஷ்ய ஶய்யாயாம் ச நிவேஶ்ய ச
மீண்டும் அவளை அருகில் இழுத்து, படுக்கையில் படுத்தான்.
நிர்ஜநே கௌதுகாத்க்ரு'ஷ்ணஃ காமஶாஸ்த்ரவிஶாரதஃ
அழகான தனிமையில், மகிழ்ச்சியுடன், காதல் கலையில் நிபுணனான கிருஷ்ணன் செயல்பட்டான்.
ந கஸ்ய கஸ்மாத்தாநிஶ்ச தௌ த்வௌ கார்யவிஶாரதௌ
வேறு எவரும், எந்த நேரத்திலும், எந்த இடத்திலும், அந்த இருவரைப் போல கலைகளில் தேர்ச்சி பெற முடியாது.
முரலீம் மாதவகராஜ்ஜக்ராஹ ராதிகா பலாத்
ராதிகை, மாதவனின் கையிலிருந்த முரளியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தாள்.
ஜஹார ராதிகா ராஸாந்மாதவஸ்யாபி மாநஸம்
ராதிகை, ராசவினோதத்தில் இருந்த மாதவனின் மனதைத் திருடிச் சென்றாள்.
ப்ரததௌ முரலீம் ப்ரீத்யா ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணாய மஹாத்மநே 4.15.
அன்புடன், அவள் அந்த முரளியை மகாத்மா ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு மீண்டும் கொடுத்தாள்.
சகார கபரீம் ரம்யாம் ஸிந்தூரதிலகம் ததௌ
அவள் தன் அழகான கூந்தலைச் சீரமைத்து, சிவந்த குறியையும் இட்டாள்.
விஶ்வகர்மா ந ஜாநாதி ஸகீநாமபி கா கதா
விச்வகர்மா அறியவில்லை; நண்பர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?
பபூவ ஶிஶுரூபம் ச கைஶோரம் ச விஹாய ச
அவர் பிள்ளை வடிவம் எடுத்தார்; இளமைவயதை விட்டுவிட்டார்.
யாத்ரு'ஶம் ப்ரததௌ நந்தோ பீதம் தாத்ரு'ஶமச்யுதம்
நந்தன் பயந்தபடி எப்படி கொடுத்தாரோ, அச்சுதனும் அப்படியே இருந்தான்.
இதஸ்ததஸ்தம் பஶ்யந்தீ ஶோகார்தா விரஹாதுரா
அவள் இங்கும் அங்கும் பார்த்தாள்; பிரிவால் துக்கமும் வேதனையும் அடைந்தாள்.
மாயாம் கரோஷி மாயேஶ கிம்கரீம் கதமீத்ரு'ஶீம்
மாயையின் ஆண்டவரே, மாயையை இப்படிப் பணியாளராக ஏன் வைத்திருக்கிறீர்?
ருரோத க்ரு'ஷ்ணஸ்தத்ரைவ வாக்பபூவாஶரீரிணீ
அங்கே கிருஷ்ணன் அழுதான்; உடலில்லாத ஒரு குரல் எழுந்தது.