ப்ரஹ்மவைவர்தபுராணம்

வைகுண்டத்தில் நான்கு கரங்களுடன் உள்ள ஆண்டவன், அவன் தான்; அவன் தான், உலகங்களை காப்பாற்றும் விஷ்ணு என்ற பெயரால் பகுதியாய் அவ்வுலகில் உள்ளது. இங்கு விவரிக்கப்பட்ட அனைத்தும் பரம ப்ரம்மத்தின் இயல்பே. இவ்வாறு கூறி, சங்கரர் அங்கு மௌனமடைந்தார், சௌனகா. அந்த முதன்மை, ஆதியாய், அழிவில்லாதவர், அந்த முனிவரின் ஸ்தோத்திரம் மூலம் மகிழ்ந்தார். முனிவர், மகிழ்ச்சியுடன் முகமும் பார்வையும் கொண்டு, அவனை வணங்கினார். சௌதி கூறுகிறார்: அந்த முனிவர், நாராயணருடன், பதரி வனத்தில் இருந்தார். அந்த வனம் பல்வேறு மரங்களும் பழங்களும் நிறைந்தது; ஆண் குயில்களின் குரல் ஒலித்தது. அந்த முதன்மை முனிவரின் சக்தியால், அந்த வனம் हिंசையும் பயமும் இல்லாதது. அங்கு மூன்று கோடி சித்தர்கள் மற்றும் பெரிய முனிவர்களின் ஆசிரமங்கள் இருந்தன. அந்த முனிவர், அசரீரமாய், அந்த கூட்டத்தில் மயக்கமூட்டும் வகையில் இருந்தார். அவர், பரம ப்ரம்மமான கிருஷ்ணனை, ஆத்மாவை, ஆண்டவனை, ஜபித்தார். திடீரென எழுந்து, அவனை அணைத்து, உயர்ந்த ஆசீர்வாதத்தை வழங்கினார். நாரதரை அழகான, மணிமகளிர் ஆசனத்தில் அமர வைத்தார். அந்த நித்யமான ஆண்டவன், அந்த முனிவரிடம் பேசினார். "சங்கரரிடம் இருந்து ஞானமும் மந்திரமும் பெற்றேன், ஓ ஆண்டவனே, யோகிகள் தலைவரே," என்று கூறினார். "உன் தாமரை பாதங்களை என் மனத்தை உமக்கு செலுத்தி கண்டேன். கிருஷ்ணனின் குணங்களை விவரிக்கும் கதை எங்கு கூறப்படுகின்றதோ, அது பிறப்பு, மரணம், வயதைக் நீக்கும். பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், தேவர்களின் தலைவர், ஓ ஆண்டவனே—உலகம் எங்கிருந்து உருவாகிறது, எங்கே மறைகிறது? அவன் உருவம் என்ன, அவன் செயல்கள் என்ன?" என்று நாரதர் கேட்டார். நாரதரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த புனித முனிவர் சிரித்தார். இவ்வாறு, 'நாரதரின் கேள்வி நாராயணரிடம்' என்ற 39வது அதிகாரம், ஸூதர் மற்றும் சௌனகர் உரையாடலில், பிரம்மவைவர்த்த புராணத்தின் பிரம்ம-கண்டத்தில் முடிவடைகிறது. பின், ஸ்ரீ நாராயணர் கூறினார்: "வாணி (சரஸ்வதி), சிவா (பார்வதி), கங்கா, லக்ஷ்மி மற்றும் பிறர் வழிபடும் ஆண்டவனின் தாமரை பாதங்களை தியானிக்க வேண்டும். உலக வாழ்க்கையின் கடல் மிகவும் ஆழமும் பயங்கரமும்; Wildfire மற்றும் பாம்புகள் சுற்றி, உடல் துன்பப்பட்டு கிடக்கிறது. கோவர்தனத்தை தூக்கிய புகழ் மிகவும் சோர்வாக உள்ளது; பூமி தாங்கப்படுகிறது, அவரது பற்களின் முனைகளிலும் ஈரமாக உள்ளது. வேதங்களின் வாயிலாக வெளிப்படும் புகழின் கதிர்கள் மூலம், வேதங்களையும் அவற்றின் உறுப்புகளையும் உருவாக்கும் ஹரி அறியப்படுகிறார். அவன், கோபியர்களின் தாமரை முகங்களில் தேயாக, ராசா நடனத்தின் ஆண்டவன், அனுபவிப்பவன், பரம புருஷன். உலகங்களை உருவாக்கும் அவன், கண் சிமிட்டும் போது கூட, அத்தகைய செயல்களை செய்கிறான்—ஓ குழந்தை, பூமியில் அவற்றை விவரிக்க யாரால் முடியும்? நீயும் நானும், மனுக்கள் மற்றும் பெரிய முனிவர்களும், அவன் சக்தியின் சிறு பகுதியின் சிறு பகுதியே. ஆயிரம் தலைகளுடன், அவன் உலகத்தை தன் தலைப்பகுதியின் ஒரு கடுகு அளவில் தாங்குகிறான். கோலோகாவின் ஆண்டவனின் தூய புகழ் வேதங்கள் அல்லது புராணங்களில் தெளிவாக கூறப்படவில்லை. அனைத்து உலகங்களிலும், இடங்களிலும், எப்போதும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் இருக்கிறார்கள். பிரம்மாவை உருவாக்கும் அவன், நித்யமான இயற்கையை, உலகத்தின் தாயை நிறுவி, படைப்பை செய்கிறான். இயற்கை, ப்ரம்மத்தின் உருவாக, வேறு அல்ல; அவளால், நித்யன் உருவாக்குகிறான். அவள் நாராயணி, பரம புருஷனின், பரம ஆத்மாவின், உயர்ந்த, நித்ய சக்தி. "இப்போது, செல்லும், பாசமுள்ள குழந்தை, திருமணத்தை செய்; நீ உன் தந்தையின் கட்டளைக்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டும். தன் மனைவியை புடவை, ஆபரணம், சந்தனக் குழம்பு கொண்டு வழிபடுகிறவன்— அவளும், பெணாக, அவள் மாயை சக்தியால், ஒவ்வொரு உலகிலும் தோன்றுகிறாள். அந்த தெய்வீகப் பெண்ணை வழிபடுகிறவனால், அவள் நல்ல மனைவி, நல்ல தாய், கணவன் மற்றும் பிள்ளைகளுக்கு விசுவாசமாகி நிற்கிறாள்." இவ்வாறு, அந்த புனித உரையாடல், ஆண்டவனின் பெருமையும், உலகத்தின் இயற்கையும், திருமணத்தின் புனிதத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.