भृशं बभूव शोकार्ता ब्रह्माणं शरणं ययौ
सुरैश्चासुरसंतप्तैर्भृशमुद्विग्नमानसैः
ददर्श तस्यां देवेशं ज्वलंतं ब्रह्मतेजसा
अप्सरोगणनृत्यं च पश्यंतं सस्मितं मुदा
जपंतं परमं ब्रह्म कृष्ण इत्यक्षरद्वयम्
भक्त्या सा त्रिदशैः सार्द्धं प्रणम्य चतुराननम् साऽश्रुपूर्णा सपुलका तुष्टाव च रुरोद च
तामुवाच जगद्धाता कथं स्तौषि च रोदिषि
सुस्थिरा भव कल्याणि भयं किं ते मयि स्थिते
कथमागमनं देवा युष्माकं मम सन्निधिम्
भाराक्रांता च वसुधा दस्युग्रस्ता वयं प्रभो
गतिस्त्वमस्या भो ब्रह्मन्निर्वृतिं कर्तुमर्हसि
वयं तेनैव दुःखार्तास्तद्भारहरणं कुरु
दूरीकृत्य भयं वत्से सुखं तिष्ठ ममांतिकम्
अपनेष्यामि तं भद्रे भद्रं ते भविता धुवम् पीडिता येन येनैवं प्रसन्नवदनेक्षणा
विना बंधुं सविश्वासं नान्यं कथितुमर्हति
स्त्रीजातिरबला शश्वद्रक्षणीया स्वबंधुभिः
त्वया पृष्टा जगत्तात न लज्जा कथितुं मम
कृष्णभक्तिविहीना ये ये च तद्भक्तनिंदकाः
स्वधर्माचारहीना ये नित्यकृत्यविवर्जिताः
पितृमातृगुरुस्त्रीणां पोषणं पुत्रपोष्ययोः
ये मिथ्यावादिनस्तात दयासत्य विवर्जिताः
मित्रद्रोही कृतघ्नश्च मिथ्यासाक्ष्यप्रदायकः
कल्याणसूक्तसामानि हरेर्नामैकमंगलम्
जीवघाती गुरुद्रोही ग्रामयाजी च लुब्धकः
पूजायज्ञोपवासादि व्रतानि विविधानि च
सदा द्विषंति ये पापा गोविप्रसुरवैष्णवान्
शंखादीनां च भारेण पीडिताऽहं यथा विधे
इत्येवं कथितं सर्वं मद्व्यथाया निवेदनम्
इत्येवमुक्त्वा वसुधा रुरोद च मुहुर्मुहुः
भारं तवापनेष्यामि दस्यूनामप्युपायतः