धर्मःपाता च सर्वेषां साक्षी च जगतां पतिः
श्वेतद्वीपनिवासी यः पाता विष्णुः स्वयं विभुः 4.3.
सुरासुरमुनींद्राश्च मनवो मानवा बुधाः
क्षिप्रं रोषं परित्यज्य भज पादांबुजं हरेः
निमेषमात्रादस्यैव ब्रह्मणः पतनं भवेत्
एवमष्टोत्तरशतमायुर्यस्य जगद्विधेः
श्रीदाम्नो वचनं श्रुत्वा केवलं कटुमुज्ज्वलम्
रासेश्वरी बहिर्गत्वा तमुवाच ह निष्ठुरम्
रेरे जाल्म महामूढ शृणु लॆपटकिंकर
त्वदीश्वरश्च श्रीकृष्णो न ह्यस्माकं व्रजाधम
यथाऽसुराश्च त्रिदशा नित्यं निंदंति संततम्
गोप व्रजासुरीं योनिं गोलोकाच्च बहिर्भव 4.3.
रासेश्वरी तमित्युक्त्वा सुष्वाप विरराम च
श्रुत्वा च वचनं तस्याः कोपेन स्फुरिताधरः श्रीदामोवाच मानुष्या इव कोपस्ते तस्मात्त्वं मानुषी भुवि
भविष्यसि न संदेहो मया शप्ता त्वमंबिके
मूढा रापाणपत्नी त्वां वक्ष्यति जगतीतले
भविष्यति महायोगी राधाशापेन गर्भजः
भविता ते वर्षशतं विच्छेदो हरिणा सह
तामित्युक्त्वा च नत्वा च स जगाम हरेः पुरः
आनुपूर्व्यात्तु तत्सर्वं रुरोद च भृशं पुनः
न जेता ते त्रिभुवने ह्यसुरेंद्रो भविष्यसि
आगमिष्यसि पंचाशद्युगांते तु ममाशिषा 4.3.
त्वद्भक्तिरहितं मां च कदाचिन्न करिष्यसि
पश्चाज्जगाम सा देवी रुरोद च पुनःपुनः
श्रीदामाऽपि च तां नत्वा रुरोद प्रेमविह्वलः
गते श्रीदाम्नि सा देवी जगामेश्वरसन्निधिम्
शोकातुरां च तां कृष्णो बोधयामास प्रेयसीम्
राधा जगाम धरणीं वाराहे हरिणा सह
इत्येवं कथितं सर्वं श्रीकृष्णाख्यानमंगलम्
आजगाम जगन्नाथो वद वेदविदां वर