चकार श्रीहरिं क्रोडे विजहार स्मरातुरा
वरं तस्यै ददौ प्रीत्या प्रसन्नवदनेक्षणः
यथा राधा तत्समा त्वं भविष्यसि प्रिया मम
इत्युक्तवंतं श्रीकृष्णं वसंतं विरजांतिके
श्रुत्वा रुरोष सा देवी सुष्वाप क्रोधमंदिरे 4.3.
स तस्थौ राधिकाद्वारे श्रीदाम्ना सह नारद
मत्तो बहुतराः कांता गोलोके संति ते हरे
विरजा प्रेयसी कांता सरिद्रूपा बभूव ह
तत्तीरे मंदिरं कृत्वा तिष्ठ तिष्ठ च याहि ताम्
नदस्य नद्या सार्द्धं च संगमो गुणवान्भवेत्
देवचूडामणेः क्रीडा नद्या सार्द्धमहो बत
ये त्वां वदंति सर्वेशं ते किं जानंति तत्त्वतः
इत्युक्त्वा राधिका देवी विरराम रुषाऽन्विता
काश्चिच्चामरहस्ताश्च काश्चित्सूक्ष्मांशुकांबराः
वासितोदकराः काश्चित्काश्चित्पद्मकरा वराः 4.3.
रत्नालंकारहस्ताश्च काश्चित्कज्जलवाहिकाः
काश्चिदावीरहस्ताश्च यंत्रहस्ताश्च काश्चन
करतालकराः काश्चिद्गेंदुहस्ताश्च काश्चन
संगीतनिपुणाः काश्चित्काश्चिन्नर्तनतत्पराः
सुधापात्रकराः काश्चिदंघ्रिपीठकराः पराः
पुटांजलिकराः काश्चित्काश्चित्स्तुतिपरा वराः
बहिर्देशस्थिताः काश्चित्कोटिशः कोटिशः सदा
कृष्णमभ्यंतरं गंतुं न ददुर्द्वारसंस्थिताः नानुरूपमत्यकथ्ययमयोग्यमतिकर्कशम्
हे कृष्ण विरजाकांत गच्छ मत्पुरतो हरे
शीघ्रं पद्मावतीं गच्छ रत्नमालां मनोरमाम् 4.3.
हे नदीकांत देवेश देवानां च गुरोर्गुरो
शश्वत्ते मानुषाणां च व्यवहारस्य लंपट
राधिकावचनं श्रुत्वा तमूचुर्गोपिका हरिम्
काश्चिदूचुरिति हरे गच्छ स्थानांतरं क्षणम्
काश्चिदूचुरिति प्रीत्या क्षणं गच्छ गृहांतरम्