कृष्णस्तद्वचनं श्रुत्वा बोधयामास सुंदरीम्
महीतलं गमिष्यामि वाराहे च वरानने
व्रजं गत्वा व्रजे देवि विहरिष्यामि कानने
किं वा तस्य भयं कंसाद्भयांतकारकस्य च
विजहार तया सार्धं गोपवेषं विधाय सः
ब्रह्मणा प्रार्थितः कृष्णः समागत्य महीतलम्
नारद उवाच संक्षेपात्कथितं पूर्वं संव्यस्य कथयाधुना ।। 4.2.
एकदा राधया सार्धं गोलोके श्रीहरिः स्वयम्
राधिकासुखसंभोगाद् बुबुधे न स्वकं परम्
गोपिकां विरजामन्यां शृङ्गारार्थं जगाम ह
तस्या वयस्याः सुंदर्यो गोपीनां शतकोटयः
रत्नसिंहासनस्था सा ददर्श हरिमन्तिके
मनोहरां सस्मितां च पश्यंतीं वक्रचक्षुषा
रत्नालंकारशोभाढ्यां भूषितां शुक्लवाससा
दृष्ट्वा तां श्रीहरिस्तूर्णं विजहार तया सह
मूर्च्छामवाप विरजा कृष्णशृंगारकौतुकात्
तया सक्तं श्रीहरिं च रत्नमंडपसंस्थितम् 4.2.
तासां च वचनं श्रुत्वा सुष्वाप च चुकोप ह
ता उवाच महादेवी मां तं दर्शयितुं क्षमाः
करिष्यामि फलं गोप्याः कृष्णस्य च यथोचितम्
शीघ्रमानयताल्यश्च तया सार्द्धं हरिं प्रियम्
मदाश्रयं समागंतुं यूयं दासं न दास्यथ
राधिकावचनं श्रुत्वा काश्चिद्गोप्यो भयान्विताः तामूचुः पुरतः स्थित्वा सर्वा एव प्रियां सतीम्
वयं तं दर्शयिष्यामो विरजासहितं विभुम्
तासां च वचनं श्रुत्वा रथमारुह्य सुंदरी
रत्नेंद्रसाररचितं कोटिसूर्यसमप्रभम्
राजितं चित्रराजीभिर्वैजयंतीविराजितम् 4.2.
मणिसारविकारैश्च कोटिस्तंभैः सुशोभितम्
सिंदूराकारमणिभिर्मध्यदेशे विभूषितैः
चतुर्लक्षपरिमितैश्चित्रघंटासमन्वितैः