पापानि पापिनां यांति तीर्थस्नानावगाहनात्
न हि स्थातुं शक्नुवंति पापान्येव कृतानि च
भक्तं वर्त्मनि गच्छंतं ये ये पश्यंति मानवाः 4.1.
ये निंदंति हृषीकेशं तद्भक्तं पुण्यरूपिणम्
ते पच्यंते महाघोरे कुंभीपाके भयानके
तस्य दर्शनमात्रेण पुण्यं नश्यति निश्चितम्
वैष्णवस्पर्शमात्रेण मुक्तो भवति पातकी
इत्येवं कथितो विप्र विष्णुवैष्णवयोर्गुणः
यं यं विधाय भूमौ स जगाम स्वालयं विभुः
भारावतरणोपायं दुष्टानां च वधोद्यमम्
अधुना गोपवेषं च गोकुलागमनं हरेः
शंखचूडवधं पूर्वं संक्षेपात्कथितं श्रुतम्
श्रीदाम्नः कलहश्चैव बभूव राधया सह
राधां शशाप श्रीदामा याहि योनिं च मानवीम्
भीता श्रीदामशापात्सा श्रीकृष्णं समुवाच ह
कमुपायं करिष्यामि वद मां भयभंजन
क्षणमेकं युगशतं कालनाथ त्वया विना
शरत्पार्वणचंद्राभं क्षुधापूर्णाननं तव 4.2.
त्वमात्मा मे मनः प्राणा देहमात्रं वहाम्यहम्
स्वप्ने ज्ञाने त्वयि मनः स्मरामि त्वत्पदांबुजम्
कृष्णस्तद्वचनं श्रुत्वा बोधयामास सुंदरीम्
महीतलं गमिष्यामि वाराहे च वरानने
व्रजं गत्वा व्रजे देवि विहरिष्यामि कानने
किं वा तस्य भयं कंसाद्भयांतकारकस्य च
विजहार तया सार्धं गोपवेषं विधाय सः
ब्रह्मणा प्रार्थितः कृष्णः समागत्य महीतलम्
नारद उवाच संक्षेपात्कथितं पूर्वं संव्यस्य कथयाधुना ।। 4.2.
एकदा राधया सार्धं गोलोके श्रीहरिः स्वयम्
राधिकासुखसंभोगाद् बुबुधे न स्वकं परम्
गोपिकां विरजामन्यां शृङ्गारार्थं जगाम ह