कथं गोप्यो दुराराध्यं संप्रापुरीश्वरं परम्
भारावतरणं कृत्वा किं विधाय जगाम सः
सुदुर्लभां हरिकथां तरणिं भवसागरे
पापेंधनानां दहने ज्वलदग्निशिखामिव
तपोजपमहादानात्पृथिव्यां तीर्थदर्शनात् 4.1.
दीक्षायाः सर्वयज्ञेषु यत्फलं लभते नरः
पित्राऽहं प्रेषितो ज्ञानादानाय तव सन्निधिम्
श्रीनारायण उवाच मया ज्ञातोऽसि धन्यस्त्वं पुण्यराशिः सुमूर्तिमान्
जनानां हृदयं सद्यः सुव्यक्तं वचनेन वै
पुत्रे पौत्रे च वचसि प्रतापे चापदि स्त्रियाम्
जीवन्मुक्तोऽसि पूतस्त्वं शुद्धभक्तो गदाभृतः
पुनासि लोकान्त्सर्वांश्च स्वीयविग्रहदर्शनात्
यत्र कृष्णकथाः संति तत्रैव सर्वदेवताः
कथाः श्रुत्वा कथांते ते यांति सन्तो निरापदम्
सद्यः कृष्णकथावक्ता स्वस्य पुंसां शतं शतम् 4.1.
प्रष्टा तु प्रश्नमात्रेण पुनाति कुलमात्मनः
शतजन्मतपस्तप्तो जन्मेदं भारते लभेत्
अर्चनं वंदनं मन्त्रजपः सेवनमेव च
निवेदनं तस्य दास्यं नवधा भक्तिलक्षणम्
न च विघ्नो भवेत्तस्य परमायुर्न नश्यति
न जहाति समीपं च क्षणं तस्य हरिः स्वयम्
सुदर्शनं भ्रमत्येव तस्य पार्श्वे दिवानिशम्
व्याधयो विपदः शोका विप्राश्च न प्रयांति तम्
ऋषयो मुनयः सिद्धाः सन्तुष्टाः सर्वदेवताः 4.1.
तव कृष्णकथायां च रतिरात्यंतिकी सदा
विप्रेंद्र का प्रशंसेयं जन्म ते ब्रह्ममानसे
पिता विधाता जगतां कृष्णपादाब्जसेवया
रतिः कृष्णकथायां च यस्याश्रुपुलकोद्गमः
पुत्रदारादिकं सर्वं जानाति श्रीहरेरिति
निर्जने तीर्थसंपर्के निःसंगा ये मुदाऽन्विताः