सम्पूज्य भ्रातरं भक्त्या स रामः शंकराज्ञया
नारद उवाच नैवद्यैर्विविधैः पुष्पैस्तुलसीं च विना कथम्
तुलसी सर्वपुष्पाणां मान्या धन्या मनोहरा
नारायण उवाच ब्रह्मकल्पस्य वृत्तान्तं निगूढं च मनोहरम्
एकदा तुलसी देवी प्रोद्भिन्ननवयौवना
ददर्श गङ्गातीरे सा गणेशं यौवनान्वितम्
चन्दनोक्षितसर्वांगं रत्नभूषणभूषितम्
जितेन्द्रियाणां प्रवरं योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुम् 3.46.
तुलस्युवाच कथं लम्बोदरो देहो गजवक्त्रं कथं तव
एकदन्तः कथं वक्त्रे वदामुत्र च कारणम्
इत्युक्त्वा तुलसी देवी प्रजहास पुनः पुनः
गणेशस्य प्रधानांगे दत्त्वा किञ्चिज्जलं मुने
बभूव ध्यानभग्नं च तस्य नारद चेतनम्
ध्यानं त्यक्त्वा हरिं स्मृत्वा चापश्यत्कामिनीं पुरः
लम्बोदरश्च तां दृष्ट्वा परं विनयपूर्वकम्
गणेश्वर उवाच पापदोऽशुभदः शश्वद्ध्यानभंगस्तपस्विनाम्
कृष्णः करोतु कल्याणं हन्तु विघ्नं कृपानिधिः
गणेशवचनं श्रुत्वा तमुवाच स्मरातुरा 3.46.
तुलस्युवाच तपस्या मे स्वामिनोऽर्थे त्वं स्वामी भव मे प्रभो
तुलसीवचनं श्रुत्वा गणेशः श्रीहरिं स्मरन्
गणेश उवाच दारग्रहो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन
हरिभक्तेर्व्यवायश्च तपस्यानाशकारकः
गर्भवासकरः शश्वत्तत्त्वज्ञाननिकृन्तकः
गेहोऽयं कारणानां च सर्वमायाकरण्डकम्
निवर्तस्व महाभागे पश्यान्यं कामुकं पतिम्
इत्येवं वचनं श्रुत्वा कोपात्सा तं शशाप ह
इत्याकर्ण्य सुरश्रेष्ठस्तां शशाप शिवात्मजः
तत्पश्चान्महतां शापाद्वृक्षस्त्वं भवितेति च 3.46.
शापं श्रुत्वा तु तुलसी सा रुरोद पुनः पुनः
गणेश्वर उवाच कलांशेन महाभागे स्वयं नारायणप्रिया