पुत्रार्थी लभते पुत्रं कन्यार्थी कन्यकां लभेत् भ्रष्टराज्यो लभेद्राज्यं नष्टवित्तो धनं लभेत्
यस्य रुष्टो गुरुर्देवो राजा वा बान्धवोऽथवा
दस्युग्रस्तः फणिग्रस्तश्शत्रुग्रस्तो भयानकः ।। 3.45.
राजद्वारे श्मशाने च कारागारे च बन्धने
स्वामिभेदे पुत्रभेदे मित्रभेदे च दारुणे
कृत्वा हविष्यं वर्षं च स्तोत्रराजं शृणोति या
लभते सा दिव्यपुत्रं ज्ञानिनं चिरजीविनम्
कन्यामाता पुत्रहीना पञ्चमासं शृणोति या
नारायण उवाच स्तोत्रेण हरिणोक्तेन स तुष्टाव गणाधिपम्
पूजां चकार भक्त्या च नैवेद्यैर्विविधैरपि
सम्पूज्य भ्रातरं भक्त्या स रामः शंकराज्ञया
नारद उवाच नैवद्यैर्विविधैः पुष्पैस्तुलसीं च विना कथम्
तुलसी सर्वपुष्पाणां मान्या धन्या मनोहरा
नारायण उवाच ब्रह्मकल्पस्य वृत्तान्तं निगूढं च मनोहरम्
एकदा तुलसी देवी प्रोद्भिन्ननवयौवना
ददर्श गङ्गातीरे सा गणेशं यौवनान्वितम्
चन्दनोक्षितसर्वांगं रत्नभूषणभूषितम्
जितेन्द्रियाणां प्रवरं योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुम् 3.46.
तुलस्युवाच कथं लम्बोदरो देहो गजवक्त्रं कथं तव
एकदन्तः कथं वक्त्रे वदामुत्र च कारणम्
इत्युक्त्वा तुलसी देवी प्रजहास पुनः पुनः
गणेशस्य प्रधानांगे दत्त्वा किञ्चिज्जलं मुने
बभूव ध्यानभग्नं च तस्य नारद चेतनम्
ध्यानं त्यक्त्वा हरिं स्मृत्वा चापश्यत्कामिनीं पुरः
लम्बोदरश्च तां दृष्ट्वा परं विनयपूर्वकम्
गणेश्वर उवाच पापदोऽशुभदः शश्वद्ध्यानभंगस्तपस्विनाम्
कृष्णः करोतु कल्याणं हन्तु विघ्नं कृपानिधिः
गणेशवचनं श्रुत्वा तमुवाच स्मरातुरा 3.46.
तुलस्युवाच तपस्या मे स्वामिनोऽर्थे त्वं स्वामी भव मे प्रभो
तुलसीवचनं श्रुत्वा गणेशः श्रीहरिं स्मरन्