पपात भूमौ दन्तश्च सरक्तः शब्दयंस्तदा
शब्देन महता विप्र चकम्पे पृथिवी भिया
निद्रा बभञ्ज तत्काले निद्रेशस्य जगत्प्रभोः
पुरो ददर्श हेरम्बं लोहितास्यं क्षतेन तम्
पप्रच्छ पार्वती शीघ्रं स्कन्दं किमिति पुत्रक 3.43.
चुकोप दुर्गा कृपया रुरोद च मुहुर्मुहुः
सम्बोध्य शम्भुं शोकेन भिया विनयपूर्वकम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे तृतीये गणपतिखण्डे नारदनारायणसंवादे गणेशदन्तभङ्गकारणवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
पार्वत्युवाच अपेक्षा रहिता दासी तस्या वै जीवनं वृथा
ईश्वरस्य समाः सर्वास्तृणपर्वतजातयः
विचारं कर्तुमुचितं त्वं च धर्मविदां वरः
साक्ष्ये मिथ्यां को वदेद्वा द्वावेषां भ्रातरौ समौ
साक्षी सभायां यत्साक्ष्यं जानन्नप्यन्यथा वदेत्
स याति कुम्भीपाकं च निपात्य शतपूरुषम्
अहं विबोधितुं शक्ता यन्निर्णेत्री द्वयोरपि
किंकराणां प्रभा तत्र नृपे वसति संसदि
सुचिरं तपसा प्राप्तं त्वदीयं चरणाम्बुजम्
यत्किंचित्कोपशोकाभ्यामुक्तं मोहेन तत्परम् 3.44.
त्वया यदि परित्यक्ता तदा पुत्रेण तेन किम्
असद्वंशप्रसूता या दुश्शीला ज्ञानवर्जिता
कुत्सितं पतितं मूढं दरिद्रं रोगिणं जडम्
हुताशनो वा सूर्य्यो वा सर्वतेजस्विनां वरः
महादानानि पुण्यानि व्रतान्यनशनानि च
पुत्रोवाऽपि पिता वाऽपि बान्धवोऽथ सहोदरः
इत्युक्त्वा स्वामिनं दुर्गा ददर्श पुरतो भृगुम्
पार्वत्युवाच पुत्रोऽसि जमदग्नेश्च शिष्यो वै योगिनां गुरोः
माता ते रेणुका साध्वी पद्मांशा सत्कुलोद्भवा
त्वं च रेणुकभूपस्य मनुवंशोद्भवस्य च 3.44.
कस्य दोषेण दुर्द्धर्षस्त्वं न जानेऽप्यशुद्धधीः
अमोघं प्राप्य पर्शुं च गुरुं च करुणानिधिम्