अव्यर्थमस्त्रं हे भ्रातर्गुरुपुत्रे कथं क्षिपेः
पर्शुं क्षिपन्तं कुपितं रक्तपद्मदलेक्षणम्
पुनर्गणेशं रामश्च प्रेरयामास कोपतः
गजाननः समुत्थाय धर्मं कृत्वा तु सक्षिणम्
मम भ्राता त्वमतिथिर्विद्यासम्बन्धतो ध्रुवम् 3.43.
न ह्यहं कार्त्तवीर्य्यश्च भूपास्ते क्षुद्रजन्तवः
क्षणं तिष्ठ निवर्त्तस्व समरे ब्राह्मणातिथे
नारायण उवाच पर्शुं क्षेप्तुं मनश्चक्रे प्रणम्य हरिशङ्करौ
पर्शुं क्षिपन्तं कोपेन तं च रामं गजाननः
योगेन वर्द्धयामास शुण्डां तां कोटियोजनाम्
शतधा वेष्टयित्वा तु भ्रामयित्वा तु तत्र वै
सप्तद्वीपांश्च शैलांश्च मेरुं चाखिलसागरान्
हस्तपादाद्यनाथं तं जडं सर्वांगकम्पितम्
भूर्लोकं च भुवर्लोकं स्वर्लोकं च सुरेश्वरः
गौरीलोकं शम्भुलोकं दर्शयामास नारद 3.43.
पुनरुद्गिरणं चक्रे सनक्रमकरोदकम्
मुमूर्षुं तं सन्तरन्तं पुनर्जग्राह लीलया
वैकुण्ठं दर्शयामास सलक्ष्मीकं चतुर्भुजम्
पुनः करं च योगेन वर्द्धयामास लीलया
वृन्दावनं शृङ्गशतं शैलेन्द्रं रासमण्डलम्
द्विभुजं मुरलीहस्तं सस्मितं सुमनोहरम्
तेजसा कोटिसूर्य्याभं राधावक्षःस्थलस्थितम्
क्षणेन लम्बमानं च भ्रामयित्वा पुनः पुनः भ्रूणहत्यादिकं पापं भृगोर्दूरं चकार ह
न भवेद्यातना नष्टा विना भोगेन पापजा
क्षणेन चेतनां प्राप्य भुवि वेगात्पपात ह 3.43.
सस्मार कवचं स्तोत्रं गुरुदत्तं सुदुर्लभम्
चिक्षेप पर्शुमव्यर्थं शिवतुल्यं च तेजसा
पितुरव्यर्थमस्त्रं च दृष्ट्वा गणपतिः स्वयम्
निपात्य पर्शुर्वेगेन च्छित्त्वा दन्तं समूलकम्
हाहेति शब्दमाकाशे देवाश्चक्रुर्महाभिया