सुखं दुःखं भयं शोकं सन्तापः कर्मणां नृणाम्
देवाश्च सर्वज नका दातारः कर्मणां फलम् 1.14.
न हि देवात्परो बन्धुर्न हि देवात्परो बली
सर्वान्देवानहं याचे पतिदानं ममेप्सितम्
यदि दास्यन्ति देवा मे कान्तदानं यथेप्सितम्
शपिष्यामि च सर्वांश्च दारुणं दुर्निवारकम्
इत्युक्त्वा मालती साध्वी शोकार्ता सुरसंसदि
ब्राह्मण उवाच न सद्यः सुचिरेणैव धान्यं कृषकवन्नृणाम्
गृही च कृषकद्वारा क्षत्रे धान्यं वपेत्सति
काले सुपक्वं भवति काले प्राप्नोति तद्गृही
अष्ठी वपति संसारे गृहस्थो विष्णुमायया
पुण्यवान्पुण्यभूमौ च करोति सुचिरं तपः 1.14.
ब्राह्मणानां मुखे क्षेत्रे श्रेष्ठेऽनूषर एव च
न बलं न च सौन्दर्यं नैश्वर्यं न धनं सुतः
सेवते प्रकृतिं यो हि भक्त्या जन्मनि जन्मनि
श्रियं च निश्चलां पुत्रं पौत्रं भूमिं धनं प्रजाम्
शिवं शिवस्वरूपं च शिवदं शिवकारणम्
तमीशं सेवते यो हि भक्त्या जन्मनि जन्मनि
विद्यां ज्ञानं सुकवितां पुत्रं पौत्रं परां श्रियम्
ब्रह्माणं भजते यो हि लभेत्सोऽपि प्रजां श्रियम्
यो नरो भजते भक्त्या दीननाथं दिनेश्वरम्
गणेश्वरं यो भजते देवदेवं सनातनम् 1.14.
विघ्ननाशो भवेत्तस्य स्वप्ने जागरणेऽनिशम्
ज्ञानं विद्यां सुकवितां लभते तद्वरेण च
वरार्थी चेल्लभेत्सर्वं निर्वाणमन्यथा ध्रुवम्
सर्वं तपः सर्वधर्मं यशः कीर्तिमनुत्तमाम्
विडम्बितो विधात्राऽसौ मोहितो विष्णुमायया
सा कृपां कुरुते यं च विष्णुमन्त्रं ददाति तम्
इह लोके सुखं भुक्त्वा याति विष्णोः परं पदम्
काले पश्चात्तेन सार्द्धं परं विष्णोः पदं लभेत्