कथं रविः कथं चन्द्रः कथमत्र हुताशनः
हे मालावति ते क्रोडे कोऽतिशुष्कश्शवोऽनघे 1.14.
इत्युक्त्वा तांश्च तां विप्रो विरराम सभातले
मालावत्युवाच तुष्टा देवा हरिस्तुष्टो यस्य पुष्पजलेन च
अवधानं कुरु विभो शोकार्ताया निवेदने
उपबर्हणभार्य्याऽहं कन्या चित्ररथस्य च
दिव्यं लक्षयुगं रम्ये स्थाने स्थाने मनोहरे
प्रिये स्नेहो हि साध्वीनां यावान्विप्रेन्द्र योषिताम्
अकस्माद्ब्रह्मणः शापात्प्राणांस्तत्याज मत्पतिः
स्वकार्य्यसाधने सर्वे व्यग्राश्च जगतीतले
सुखं दुःखं भयं शोकं सन्तापः कर्मणां नृणाम्
देवाश्च सर्वज नका दातारः कर्मणां फलम् 1.14.
न हि देवात्परो बन्धुर्न हि देवात्परो बली
सर्वान्देवानहं याचे पतिदानं ममेप्सितम्
यदि दास्यन्ति देवा मे कान्तदानं यथेप्सितम्
शपिष्यामि च सर्वांश्च दारुणं दुर्निवारकम्
इत्युक्त्वा मालती साध्वी शोकार्ता सुरसंसदि
ब्राह्मण उवाच न सद्यः सुचिरेणैव धान्यं कृषकवन्नृणाम्
गृही च कृषकद्वारा क्षत्रे धान्यं वपेत्सति
काले सुपक्वं भवति काले प्राप्नोति तद्गृही
अष्ठी वपति संसारे गृहस्थो विष्णुमायया
पुण्यवान्पुण्यभूमौ च करोति सुचिरं तपः 1.14.
ब्राह्मणानां मुखे क्षेत्रे श्रेष्ठेऽनूषर एव च
न बलं न च सौन्दर्यं नैश्वर्यं न धनं सुतः
सेवते प्रकृतिं यो हि भक्त्या जन्मनि जन्मनि
श्रियं च निश्चलां पुत्रं पौत्रं भूमिं धनं प्रजाम्
शिवं शिवस्वरूपं च शिवदं शिवकारणम्
तमीशं सेवते यो हि भक्त्या जन्मनि जन्मनि
विद्यां ज्ञानं सुकवितां पुत्रं पौत्रं परां श्रियम्
ब्रह्माणं भजते यो हि लभेत्सोऽपि प्रजां श्रियम्