इति ते कथितं वत्स सर्वमन्त्रौघविग्रहम् 3.37.
सप्तद्वीपेश्वरो राजा सुचन्द्रोऽस्य प्रभावतः
प्रचेता लोमशश्चैव यतः सिद्धो बभूव ह
यदि स्यात्सिद्धकवचः सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् निश्चितं कवचस्यास्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
इदं कवचमज्ञात्वा भजेत्कालीं जगत्प्रसूम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे तृतीये गणपतिखण्डे नारदनारायणसंवादे भद्रकालीकवचनिरूपणं नाम सप्तत्रिंशत्तमोऽध्यायः
नारायण उवाच अगमत्पुष्कराक्षस्तु सेनात्र्यक्षौहिणीयुतः
सूर्य्यवंशोद्भवो राजा सुचन्द्रतनयो महान्
महालक्ष्म्याश्च कवचं गले यस्य मनोहरम्
तं दृष्ट्वा भ्रातरः सर्वे रैणुकेयस्य धीमतः
राजेन्द्रः शरजालेन च्छेदयामास तांस्तथा
चिच्छिदुः स्यन्दनं राज्ञस्ते वीराः पञ्चबाणतः
तद्धनुः सप्तबाणेन तूर्णं वै पञ्चबाणतः
ते च त्र्यक्षौहिणीं सेनान्निजघ्नुश्चापि लीलया गले बभूव तच्छूलं राज्ञः पुष्करमालिका
शक्तिं च परिघं चैव भुशुण्डीं मुद्गरं तथा
तानि शस्त्राणि चूर्णानि क्ष्माभृतो देहयोगतः 3.38.
रथं धनुश्च शस्त्राणि चास्त्राणि विविधानि च
राजा स्यन्दनमारुह्य पुष्कराक्षो महाबलः
चिच्छिदुः शरजालं ते वीराः शस्त्रास्त्रपाणयः
भ्रातॄंश्च निद्रितान्दृष्ट्वा जामदग्न्यो महाबलः
बोधयित्वा तान्निवार्य्य जगाम रणमूर्द्धनि
छित्त्वा राज्ञः किरीटं च पर्शुर्भूमौ पपात ह
तदा शङ्करशूलं च चिक्षिपे मन्त्रपूर्वकम्
राजा निहन्तुं तं रामं शरजालं चकार ह
क्रमेण राजा नानास्त्रं चिक्षिपे मन्त्रपूर्वकम्
भृगुश्चिक्षेप नानास्त्रं महासन्धानपूर्वकम् 3.38.
रामश्चिक्षेप सन्धाय ब्रह्मास्त्रं मन्त्रपूर्वकम्
सर्वाण्यस्त्राणि शस्त्राणि रामः पाशुपतं विना
रामः स्तुत्वा शिवं नत्वाऽऽददे पाशुपतं मुने
ब्राह्मण उवाच नरं हन्तुं पाशुपतं कोपात्किं क्षिपसि भ्रमात्