पिनाकी पातु मां प्रीत्या भक्तं सवै भक्तवत्सलः
दशलक्षजपेनैव सिद्धिर्भवति निश्चितम्
तव स्नेहान्मयाऽऽख्यातं प्रवक्तव्यं न कस्यचित्
अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च
कवचस्य प्रसादेन जीवन्मुक्तो भवेन्नरः
इदं कवचमज्ञात्वा भजेद्यः शङ्करं प्रभुम्
नारायण उवाच राजेन्द्रान्प्रेषयामास युद्धे शस्त्रविशारदान्
बृहद्बलं सोमदत्तं विदर्भं मिथिलेश्वरम्
आययुः समरे योद्धुं जामदग्न्यं महारथाः
रामस्य भ्रातरः सर्वे वीरास्तीक्ष्णास्त्रपाणयः
ते वीराः शरजालेन दिव्यास्त्रेण प्रयत्नतः
आययौ समरे शीघ्रं दृष्ट्वा तांश्च पराजितान्
चिक्षेप नागपाशं च जामदग्न्यो महाबलः
भृगुः शङ्करशूलेन सोमदत्तं जघान ह
मैथिलं मुद्गरेणैव शक्त्या वै नैषधं तथा
निहत्य निखिलान्भूपान्संहाराग्निसमो रणे 3.36.
दृष्ट्वा तं योद्धुमायान्तं राजानश्च महारथाः
कान्यकुब्जाश्च शतशः सौराष्ट्राः शतशस्तथा
सौम्या वाङ्गाश्च शतशो महाराष्ट्रास्तथा दश
कृत्वा तु शरजालं च भृगुश्चिच्छेद तत्क्षणम्
त्रिरात्रं युयुधे रामस्तैः सार्द्धं समराजिरे
रम्भास्तम्भसमूह च यथा खड्गेन लीलया
सर्वांस्तान्निहतान्दृष्ट्वा सूर्य्यवंशसमुद्भवः
द्वादशाक्षौहिणीभिश्च सेनाभिः सह संयुगे
भृगुः शङ्करशूलेन नृपलक्षं निहत्य च
निहत्य सर्वाः सेनाश्च सुचन्द्रं युयुधे बली 3.36.
नागपाशं च चिच्छेद गारुडेन नृपेश्वरः
भृगुर्नारायणास्त्रं च चिक्षेप रणमूर्धनि
दृष्ट्वाऽस्त्रं नृपशार्दूलश्चावरुह्य रथात्क्षणात्
तमेव प्रणतं त्यक्त्वा ययौ नारायणान्तिकम्