आविर्भूता तिरोभूता सृष्टिरेव तदाज्ञया
नारायणांशो भगवाञ्जामदग्न्यो महाबलः
प्रतिज्ञा विफला तस्य न भवेत्तु कदाचन
ज्ञात्वा सर्वं भविष्यं च शरणं यामि तत्कथम्
इत्येवमुक्त्वा राजेन्द्रः समरं गन्तुमुद्यतः
शतकोटिर्नृपाणां च गजेन्द्राणां त्रिलक्षकम्
अश्वानां च गजानां च पदातीनां तथैव च
बभूव स्तिमिता साध्वी दृष्ट्वा तं गमनोन्मुखम् । धृतवन्तं च सन्नाहमक्षयं सशरं धनुः ।। 3.34.
क्रीडागारे क्षणं तस्थौ कृत्वा कान्तं स्ववक्षसि
नारायण उवाच भविष्यं मनसा चक्रे यद्यत्स्वामिमुखाच्छुतम्
पुत्रांश्च पुरतः हृत्वा बान्धवांश्च स्वकिंकरान्
योगेन भित्त्वा षट्चक्रं वायुं संस्थाप्य मूर्द्धनि
स्वान्तमाकृष्य विषयाज्जलबुद्बुदसन्निभात्
द्विविधं कर्म संन्यस्य निर्मूलमपुनर्भवम्
स राजा तां मृतां दृष्ट्वा विललाप रुरोद च
राजोवाच सचेतना मां पश्येति विलपन्तं मुहुमुर्हुः
मनोरमे समुत्तिष्ठ मया सार्द्धं गृहं व्रज
मनोरमे समुत्तिष्ठ श्रीशैलं व्रज सुन्दरि
मनोरमे समुत्तिष्ठ व्रज गोदावरीं प्रिये 3.35.
मनोरमे समुत्तिष्ठ नन्दनं व्रज सुन्दरि
मनोरमे समुत्तिष्ठ मलयं व्रज सुन्दरि
शीतेन गन्धयुक्तेन वायुना सुरभीकृते
चन्दनागुरुकस्तूरीकुंकुमालेपनं कुरु
सुधातुल्यं सुमधुरं वचनं रचय प्रिये
नृपस्य रोदनं श्रुत्वा वाग्बभूवाशरीरिणी
त्वं महाज्ञानिनां श्रेष्ठो दत्तात्रेयप्रसादतः
कमलांशा च सा साध्वी जगाम कमलालयम्
इत्येव वचनं श्रुत्वा जहौ शोकं नराधिपः
संस्काराग्निं कारयित्वा पुत्रद्वारा ददाह ताम् 3.35.
नानाविधानि दानानि वस्त्राणि विविधानि च