गुरु विप्रसुराणां च यः करोति पराभवम्
स्मरणं कुरु राजेन्द्र दत्तात्रेयपदाम्बुजम्
गुरुदेवं समभ्यर्च्य तं भृगुं शरणं व्रज
विप्रस्य किंकरो भूपो वैश्यो भूपस्य भूमिप
अयशः शरणं शश्वत्क्षत्रियस्य च क्षत्रिये
ब्राह्मणं भज राजेन्द्र गरीयांसं सुरादपि
इत्येवमुक्त्वा राजेन्द्रं क्रोडे कृत्वा महासती
चन्दनागुरुकस्तूरीकर्पूरैः कुंकुमैर्युतम् 3.34.
क्षणं सिंहासने तिष्ठ क्षणं वक्षसि मे प्रभो
शतपुत्राधिकः प्रेम्णा सतीनां वै पतिर्नृप
मनोरस्तवचः श्रुत्वा राजा परमपण्डितः
कार्त्तवीर्य्यार्जुन उवाच शोकार्तानां च वचनं न प्रशंस्यं सभासु च
सुखं दुःखं भयं शोकः कलहः प्रीतिरेव च
कालो ददाति राजत्वं कालो मृत्युं पुनर्भवम्
करोति पालनं कालः कालरूपी जनार्दनः
संहर्त्तुर्वाऽपि संहर्त्ता पातुः पाता च कर्मकृत् कः केन हन्यते जन्तुः कर्मणा वै विना सति
स्रष्टा सृजति सृष्टिं च संहर्त्ता संहरेत्पुनः
यस्याज्ञया वाति वातः सन्ततं भयविह्वलः 3.34.
वर्षतीन्द्रो दहत्यग्निः कालो भ्रमति भीतवत्
वृक्षाश्च पुष्पिताः काले फलितः पल्लवान्विताः
आविर्भूता तिरोभूता सृष्टिरेव तदाज्ञया
नारायणांशो भगवाञ्जामदग्न्यो महाबलः
प्रतिज्ञा विफला तस्य न भवेत्तु कदाचन
ज्ञात्वा सर्वं भविष्यं च शरणं यामि तत्कथम्
इत्येवमुक्त्वा राजेन्द्रः समरं गन्तुमुद्यतः
शतकोटिर्नृपाणां च गजेन्द्राणां त्रिलक्षकम्
अश्वानां च गजानां च पदातीनां तथैव च
बभूव स्तिमिता साध्वी दृष्ट्वा तं गमनोन्मुखम् । धृतवन्तं च सन्नाहमक्षयं सशरं धनुः ।। 3.34.
क्रीडागारे क्षणं तस्थौ कृत्वा कान्तं स्ववक्षसि
नारायण उवाच भविष्यं मनसा चक्रे यद्यत्स्वामिमुखाच्छुतम्