बाला द्वादशावर्षीया वस्त्रभूषणभूषिता
आज्ञां त्वं देहि राजेन्द्र त्वद्गेहाद्यामि काननम्
रुष्टो विप्रो मां शपते संन्यासी च तथा गुरुः
चञ्चलानां च गृध्राणां काकानां निकरैः सदा
पीडितं तैलयन्त्रेण भ्रामितं तैलकारिणा
नृत्यन्ति गायकाः सर्वे गानं गायन्ति मे गृहे
रमणं कुर्वतो लोकान्केशाकेशि च कुर्वतः
मोटकानि च पिण्डानि श्मशानं शवसंयुतम्
कृष्णाम्बरा कृष्णवर्णा नग्ना वै मुक्तकेशिनी ।। 3.34.
नापितो मुण्डते मुण्डं श्मश्रुश्रेणीं च मे प्रिये
पादुका चर्मरज्जूनामपश्यं राशिमुल्बणम्
वात्यया घूर्णमानं च शुष्कवृक्षं तमुत्थितम्
ग्रथितां मुण्डमालां च चूर्णमानां च वात्यया
भूतप्रेता मुक्तकेशा वमन्तश्व हुताशनम्
दग्धजीवं दग्धवृक्षं व्याधिग्रस्तं नरं परम्
गेहपर्वतवृक्षाणां सहसा पतनं परम्
कुक्कुराणां शृगालानां रोदनं च मुहुर्मुहुः
अधश्शिरस्तूर्द्ध्वपादं मुक्तकेशं दिगम्बरम्
विकृताकारशब्दं च ग्रामादौ देव रोदनम् 3.34.
नृपतेर्वचनं श्रुत्वा हृदयेन विदूयता
मनोरमोवाच प्राणातिरेक प्राणेश शृणु वाक्यं शुभावहम्
नारायणांशो भगवाञ्जामदग्न्यो महाबली
त्रिःसप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यामि महीमिति
पापिनं रावणं जित्वा शूरं त्वमपि मन्यसे
यो न रक्षति धर्म्मं च तस्य को रक्षिता भुवि
शुभाशुभस्य सततं साक्षी धर्म्मस्य कर्मणः
पुत्रदारादिकं यद्यत्सर्वैश्वर्य्यं सुधर्मिणाम्
संसारं स्वप्नसदृशं मत्वा सन्तोऽत्र भारते
दत्तेन दत्तं यज्ज्ञानं तत्सर्वं विस्मृतं त्वया 3.34.
सुखार्थे मृगयां गत्वा तत्रोपोष्य द्विजाश्रमे