नारायण उवाच दूतं प्रस्थापयामास कार्त्तवीर्य्याश्रमं भृगुः
स दूतःशीघ्रमागत्य वसन्तं राजसंसदि
रामदूत उवाच स भृगुर्भ्रातृभिः सार्द्धं तत्र त्वं गन्तुमर्हसि
युद्धं कुरु महाराज जातिभिर्ज्ञातिभिः सह
इत्युक्त्वा रामदूतश्चाप्यगच्छद्रामसन्निधिम्
गच्छन्तं समरं दृष्ट्वा प्राणेशं सा मनोरमा
राजा मनोरमां दृष्ट्वा प्रसन्नवदनेक्षणः
कार्त्तवीर्य्यार्जुन उवाच स तिष्ठन्नर्म्मदातीरे रणाय भ्रातृभिः सह
सम्प्राप्य शङ्कराच्छस्त्रं मन्त्रं च कवचं हरेः ।' त्रिस्सप्तकृत्वो निर्भूपां कर्तुमिच्छति मेदिनीम्
आन्दोलयन्ति मे प्राणा मनः संक्षुभितं मुहुः 3.34.
तैलाभ्यङ्गितमात्मानमपश्यं गर्दभोपरि
रक्तवस्त्रपरीधानं लोहालङ्कारभूषितम्
भस्माच्छन्नां च पृथिवीं जपापुष्पान्वितां सति
मुक्तकेशां च नृत्यन्तीं विधवां छिन्ननासिकाम्
सशरामग्निरहितां चितां भस्मसमन्विताम्
पक्व तालफलाकीर्णां पृथिवीमस्थिसंयुताम्
पर्वतं लवणानां च राशीभूतं कपर्दकम्
अदृशं पुष्पितं वृक्षमशोककरवीरयोः
अपश्यमम्बरात्सूर्य्यमण्डलं समम्पतद्भुवि 3.34.
विकृताकारपुरुषं विकटास्यं दिगम्बरम्
बाला द्वादशावर्षीया वस्त्रभूषणभूषिता
आज्ञां त्वं देहि राजेन्द्र त्वद्गेहाद्यामि काननम्
रुष्टो विप्रो मां शपते संन्यासी च तथा गुरुः
चञ्चलानां च गृध्राणां काकानां निकरैः सदा
पीडितं तैलयन्त्रेण भ्रामितं तैलकारिणा
नृत्यन्ति गायकाः सर्वे गानं गायन्ति मे गृहे
रमणं कुर्वतो लोकान्केशाकेशि च कुर्वतः
मोटकानि च पिण्डानि श्मशानं शवसंयुतम्
कृष्णाम्बरा कृष्णवर्णा नग्ना वै मुक्तकेशिनी ।। 3.34.
नापितो मुण्डते मुण्डं श्मश्रुश्रेणीं च मे प्रिये