अरे सुरा यज्ञभाजो घृतं भोक्तुं क्षमा भुवि 1.13.
नारायण जगत्कान्त नाहमेव जगद्बहिः
प्रजापते पुत्रशापात्त्वमपूज्यो महीतले
हे शम्भो ज्ञानलोपं ते करिष्यामि शपेन च
यमाधिकारं दूरे च करिष्यामि न संशयः
शपामि सर्वानत्रैव जरां व्याधिं विनाऽधुना
इत्युक्त्वा कौशिकीतीरे चागच्छच्छप्तुमेव तान्
तां शप्तुमुद्यतां दृष्ट्वा ब्रह्मा देवपुरोगमः
तत्र स्नात्वा च तुष्टाव परमात्मानमीश्वरम्
ब्रह्मोवाच कान्तहेतोश्च मा देवाञ्छपेत्त्वं रक्ष माधव
स्मरन्ति साधवः सन्तो जपन्ति मुनयो मुदा 1.13.
शरणागतदीनार्त्तपरित्राणपरायण
पूजा मे पुत्रशापेन विहता साम्प्रतं प्रभो
सर्वाधिकारो ब्रह्माण्डे त्वया दत्तः पुरा प्रभो
महादेव उवाच शतमन्वन्तरतपःफलेन पुष्करे पुरा
ऐश्वर्यं वा धनं वाऽपि विद्या वा विक्रमोऽथवा
सर्वाज्ञातं सर्वगुप्तमत्यन्तं दुर्लभं परम्
अहो पतिव्रतातेजः सर्वेषां तेजसां परम्
धर्म उवाच यास्यत्येवंविधो धर्मस्त्वया दत्तः पुरा प्रभो
सप्तमन्वन्तरतपःफलेन परमेश्वर
देवा ऊचुः योषिच्छापेन तत्सर्वमधुना याति माधव ।। 1.13.
इत्युक्त्वा संयताः सर्वे तस्थुस्तत्र भयार्दिताः
यूयं गच्छत तन्मूलं विप्ररूपी जनार्दनः
श्रुत्वा तद्वचनं देवाः प्रहृष्टमनसोन्मुखाः
तामेव ददृशुर्देवा देवीं मालावतीं सतीम्
वह्निशुद्धांशुकाधानां सिन्दूरबिन्दुभूषिताम्
पतिसेवामहाधर्मचिरसञ्चिततेजसा
योगासनं कुर्वती च शववक्षःस्थलस्थिताम्
तर्जन्यङ्गुष्ठकोटिभ्यां शुद्धस्फटिकमालिकाम्
चारुचम्पकवर्णाभां बिम्बोष्ठीं रत्नमालिनीम्