हरेर्म्मन्त्रं संस्तवनं यः पठेच्च दिवानिशम्
अये विप्र गृहं गच्छ किं करिष्यति शंकरः
काल्युवाच यथा हि वामनश्चन्द्रं करेणाहर्तुमिच्छति
कृतयज्ञान्महापुण्यान्महाबलपराक्रमान्
स तयोर्वचनं श्रुत्वा रुरोदोच्चैश्च शोकतः
विप्रस्य रोदनं श्रुत्वा शंकरः करुणानिधिः
तयोरनुमतिं प्राप्य सर्वेशो भक्तवत्सलः
शंकर उवाच दास्यामि मन्त्रं गुह्यं ते त्रिषु लोकेषु दुर्ल्लभम्
एवंभूतं च कवचं दास्यामि परमाद्भुतम्
त्रिस्सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यसि महीं द्विज
इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै ददौ मन्त्रं सुदुर्लभम्
स्तवं पूजाविधानं च पुरश्चरणपूर्वकम्
सिद्धिस्थानं कालसंख्यं कथयामास नारद
नागपाशं पाशुपतं ब्रह्मास्त्रं च सुदुर्लभम्
गान्धर्वं गारुडं चैव जृम्भणास्त्रं तथैव च
नानाप्रकारशस्त्रास्त्रमन्त्रं च विधिपूर्वकम्
आत्मरक्षणसन्धानं संग्रामविजयक्रमम्
रक्षणं च स्वसैन्यानां परसैन्यविमर्दनम् संहारे मोहिनीं विद्यां ददौ मृत्युहरां हरः
स्थित्वा चिरं गुरोर्वांसे सर्वविद्यां विबोध्य सः
नारद उवाच कृपयाऽदात्परशुरामाय स्तोत्रं च वर्म च
को वाऽस्य मन्त्रस्याराध्यः किं फलं कवचस्य च
नारायण उवाच गोलोकनाथः श्रीकृष्णो गोपगोपीश्वरः प्रभुः
त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम्
मन्त्रं कल्पतरुं नाम सर्वकामफलप्रदम्
स्वयंप्रभानदीतीरे पारिजातवनान्तरे
महादेव उवाच पुत्राधिकोऽसि प्रेम्णा मे कवचग्रहणं कुरु
शृणु राम प्रवक्ष्यामि ब्रह्माण्डे परमाद्भुतम्
श्रीकृष्णेन पुरा दत्तं गोलोके राधिकाश्रमे
अतिगुह्यतरं तत्त्वं सर्वमन्त्रौघविग्रहम् 3.31.
यद्धृत्वा पठनाद्देवी मूलप्रकृतिरीश्वरी