भूतेन्द्रैर्वै रुद्रगणैः क्षेत्रपालैश्च वेष्टितम्
तद्वामे कार्त्तिकेयं च दक्षिणे च गणेश्वरम् अंके ददर्श कान्तां तां गौरीं शैलेन्द्रकन्यकाम्
ननाम सर्वान्मूर्ध्ना च भक्त्या च परया मुदा
सगद्गदपदं दीनस्साश्रुनेत्रोऽतिकातरः
परशुराम उवाच अक्षराक्षयबीजं च किं वा स्तौमि निरीहकम्
न योजनां कर्त्तुमीशो देवेशं स्तौमि मूढधीः
वाग्बुद्धिमनसां दूरं सारात्सारं परात्परम्
यमाकाशमिवाद्यन्तमध्यहीनं तथाऽव्ययम्
ध्यानासाध्यं दुराराध्यमतिसाध्यं कृपानिधिम्
अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्
शक्रादयः सुरगणाः कलया यस्य सम्भवाः
स्त्रीरूपं क्लीबरूपं च पौरुषं च बिभर्ति यः
यं भास्करस्वरूपं च शशिरूपं हुताशनम्
अनन्तविश्वसृष्टीनां संहर्तारं भयंकरम्
यः कालः कालकालश्च कलिर्बीजं च कालजः
इत्येवमुक्त्वा स भृगुः पपात चरणाम्बुजे
जामदग्न्यकृतं स्तोत्रं यः पठेद्भक्तिसंयुतः
शंकर उवाच किं वा तेऽहं करिष्यामि वाञ्छितं वद साम्प्रतम्
पार्वत्युवाच वयसाऽतिशिशुं शान्तं गुणेन गुणिनां वरम्
] भृगुरुवाच रेणुकाऽम्बा मे परशुरामोऽहं नामतः प्रभो
क्रीणीहि मां दयासिन्धो विद्यापण्येन किंकरम्
मृगयामागतं भूपं पिता मे चोपवासिनम्
राजा तं कपिलालोभाद्घातयामास मन्दधीः
माताऽनुगमनं चक्रे ह्यनाथोऽहं च साम्प्रतम्
मया कृता प्रतिज्ञा च शोकेनैवातिदुष्करा
कार्तवीर्य्यं हनिष्यामि समरे तातघातकम्
ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा दृष्ट्वा दुर्गामुखं हरः
पार्वत्युवाच त्रिस्सप्तकृत्वः कोपेन साहसस्ते महान्बटो
हन्तुमिच्छसि निःशस्त्रः सहस्रार्जुनमीश्वरम्
तस्मै प्रदत्तं दत्तेन श्रीहरेः कवचं बटो