दृष्ट्वा ता महदाश्चर्य्यादपश्यच्छूलिनः सभाम्
पारिजातसुगन्धाढ्यवायुना सुरभीकृताम्
त्रिशूलपट्टिशधरं व्याघ्रचर्माम्बरं परम् रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम्
महाशिवं शिवकरं शिवबीजं शिवाश्रयम्
ईषद्धास्यं प्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम्
धृतवन्तं जटाजालं दक्षकन्यासमन्वितम्
शुद्धस्फटिकसंकाशं पञ्च वक्त्रं त्रिलोचनम्
स्तूयमानं च योगीन्द्रैः सिद्धेन्द्रैः परिसेवितम्
ध्यायमानं परं ब्रह्म परिपूर्णतमं परम्
ज्योतीरूपं च सर्वाद्यं श्रीकृष्णं प्रकृतेः परम् सुस्वरं साश्रुनेत्रं तमुद्गायन्तं गुणार्णवम्
भूतेन्द्रैर्वै रुद्रगणैः क्षेत्रपालैश्च वेष्टितम्
तद्वामे कार्त्तिकेयं च दक्षिणे च गणेश्वरम् अंके ददर्श कान्तां तां गौरीं शैलेन्द्रकन्यकाम्
ननाम सर्वान्मूर्ध्ना च भक्त्या च परया मुदा
सगद्गदपदं दीनस्साश्रुनेत्रोऽतिकातरः
परशुराम उवाच अक्षराक्षयबीजं च किं वा स्तौमि निरीहकम्
न योजनां कर्त्तुमीशो देवेशं स्तौमि मूढधीः
वाग्बुद्धिमनसां दूरं सारात्सारं परात्परम्
यमाकाशमिवाद्यन्तमध्यहीनं तथाऽव्ययम्
ध्यानासाध्यं दुराराध्यमतिसाध्यं कृपानिधिम्
अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्
शक्रादयः सुरगणाः कलया यस्य सम्भवाः
स्त्रीरूपं क्लीबरूपं च पौरुषं च बिभर्ति यः
यं भास्करस्वरूपं च शशिरूपं हुताशनम्
अनन्तविश्वसृष्टीनां संहर्तारं भयंकरम्
यः कालः कालकालश्च कलिर्बीजं च कालजः
इत्येवमुक्त्वा स भृगुः पपात चरणाम्बुजे
जामदग्न्यकृतं स्तोत्रं यः पठेद्भक्तिसंयुतः
शंकर उवाच किं वा तेऽहं करिष्यामि वाञ्छितं वद साम्प्रतम्
पार्वत्युवाच वयसाऽतिशिशुं शान्तं गुणेन गुणिनां वरम्
] भृगुरुवाच रेणुकाऽम्बा मे परशुरामोऽहं नामतः प्रभो