अथ पुत्रं रेणुका सा कृत्वा तत्र स्ववक्षसि
अविरोधो भवाब्धौ च सर्वमङ्गलमङ्गलम्
अकर्तव्यो विरोधो वै दारुणैः क्षत्रियैः सह
आलोच्य ब्रह्मणा सार्द्धं भृगुणा दिव्यमन्त्रिणा
इत्युक्त्वा तं परित्यज्य कान्तं कृत्वा स्ववक्षसि
वह्निं ददौ चितायां च स रामो भ्रातृभिः सह
राम रामेति रामेति वाक्यमुच्चार्य्य सा सती
भर्तुर्नाम समाकर्ण्य तत्राजग्मुर्हरेश्चराः
शङ्खचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः
रथे कृत्वा रेणुकां तां गत्वा ते ब्रह्मणः पदम्
तौ दम्पती च वैकुण्ठे तस्थतुर्हरिसन्निधौ
अथ रामो ब्राह्मणैश्च भृगुणा सह नारद
गोभूहिरण्यवासांसि दिव्यशय्यां मनोरमाम्
रत्नदीपं रौप्यशैलं सुवर्णासनमुत्तमम्
छत्रं च पादुके चैव फलं माल्यं मनोहरम् ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा ब्रह्मलोकं जगाम सः
ददर्श ब्रह्मलोकं स शातकुम्भविनिर्मितम्
ददर्श तत्र ब्रह्माणं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
सिद्धैस्तपश्चान्द्रायणैर्ऋषीन्द्रैः परिवेष्टितम्
संगीतमुपशृण्वन्तं गीयमानं च गायकैः
तपसां फलदातारं दातारं सर्वसम्पदाम्
परिपूर्णतमं ब्रह्म जपन्तं कृष्णमीश्वरम्
दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगुः पुरः
भृगुरुवाच पितामहस्त्वमस्माकं सर्वज्ञं कथयामि किम्
मृगयामागतं भूपं पिता मे चोपवासिनम्
स राजा कपिलालोभात्कार्तवीर्य्यार्जुनः स्वयम्
निरुध्य बाष्पं स पुनरुवाच करुणानिधिः
अधुनाऽहमनाथश्च त्वं मे माता पिता गुरुः
आगतोऽहं तव सभां प्रमातुर्मातुराज्ञया
स राजा स च धर्मिष्ठः स दयालुर्यशस्करः
धनिदीनौ समं दृष्ट्वा यः प्रजां न च पालयेत्