कृष्णेन ब्रह्मणे दत्ता ब्रह्मणा भृगवे पुरा
नत्वा च कामधेनूनां समूहं सा जगाम ह
अथ राजा तं निहत्य बोधयित्वा स्वसैन्यकम्
प्राणनाथं मृतं श्रुत्वा जगाम रेणुका सती
ततः सा चेतनां प्राप्य न रुरोद पतिव्रता
आजगाम भृगुस्तूर्णं क्षणाद्वै पुष्करादहो
दृष्ट्वा रामो मृतं तातं शोकार्तां जननीं सतीम्
विललाप भृशं तत्र हे तात जननीति च
रेणुका राममादाय तूर्णं कृत्वा स्ववक्षसि
राम राम महाबाहो क्व यामि त्वां विहाय च
मत्प्राणाधिक हे वत्स मदीयं वचनं शृणु
गृहे तिष्ठ सुखं वत्स तपस्यां कुरु शाश्वतीम्
मातुर्वचनमश्रुत्वा प्रतिज्ञां तां चकार ह
कार्तवीर्यं हनिष्यामि लीलया क्षत्रियाधमम्
इत्युदीर्य्य पुरो मातुर्विललाप मुहुर्मुहुः
राम उवाच यो न हन्ति महामूढो रौरवं स व्रजेद् ध्रुवम्
सततं मन्दकारी च निन्दकः कटुजल्पकः
द्विजानां द्रविणादानं स्थानान्निर्वासनं सति
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चाजगाम भृगुः स्वयम्
दृष्ट्वा तं रेणुकारामौ विनतौ संबभूवतुः
भृगुरुवाच जलबुद्बुदवत्सर्वं संसारे च चराचरम्
सत्यसारं सत्यबीजं कृष्णं चिन्तय पुत्रक
यद्भवेत्तद्भवत्येव भविता यद्भविष्यति
भूतं भव्यं भविष्यं च यत्कृष्णेन निरूपितम्
मायाबीजं मायिनां च शरीरं पाञ्चभौतिकम्
क्षुधा निद्रा दया शान्तिः क्षमा कान्त्यादयस्तथा
बुद्धिश्च शक्तयः सर्वा राजेन्द्रमिव किंकराः
के वा केषां च पितरः के वा केषां सुताः सुत
ज्ञानिनो मा रुदन्त्येव मा रोदीः पुत्र साम्प्रतम्
संकेताख्योच्चारणेन यद्रुदन्ति च बान्धवाः पार्थिवांशं च पृथिवी गृह्णात्यस्थित्वचादिकम्