जयं भवतु ते विप्र युद्धे जेष्यसि निश्चितम्
नृपेण सार्द्धं ते युद्धमयुक्तं ब्राह्मणस्य च इत्युक्त्वा कपिला ब्रह्मन्विरराम मनस्विनी
मुनिर्मनस्वी सैन्यं च सज्जीकृत्य ततो मुने
राजा जगाम युद्धाय ननाम मुनिपुंगवम्
राजसैन्यं जितं सर्वं कपिलासेनया बलात्
धनुश्चिच्छेद सज्यं तत्सा सेना कापिली मुदा
सैन्यानि तं शस्त्रवृष्ट्या न्यस्तशस्त्रं चकार ह
किञ्चिच्छिष्टं बलं राज्ञः किंचिदेव पलायितम्
कृपानिधिश्च कृपया तत्सैन्यं सञ्जहार च
नृपाय मुनिना शीघ्रं दत्ताश्चरणरेणवः कमण्डलुजलं प्रोक्ष्य जीवयामास तं नृपम्
मुनिः शुभाशिषं दत्त्वा राजानं त्वालिलिङ्ग सः
नवनीतं हि हृदयं ब्राह्मणानां तु सन्ततम् उवाच तं मुनिश्रेष्ठो गृहं गच्छ धराधिप
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे तृतीये गणपतिखण्डे नारदनारायणसंवादे जमदग्निकार्तवीर्यार्जुनयुद्धवर्णनं नाम पञ्चविंशोऽध्यायः
नारायण उवाच हितं सत्यं नीतिसारं प्रवक्तुसुपचक्रमे
मुनिरुवाच सर्वसम्पत्स्थिरा शश्वत्स्थिते धर्मे सुनिश्चितम्
त्वां च दृष्ट्वा निराहारं समानीय गृहं नृप । साम्प्रतं मूर्छितं दृष्ट्वा पादरेणुं शुभाशिषम्
नृपस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रणम्य मुनिपुंगवम्
मुनिः कृत्वा च सन्नाहं तं योद्धुमुपचक्रमे
कपिलादत्तशस्त्रेण न्यस्तशस्त्रं चकार तम्
पुनश्च चेतनां प्राप्य राजा राजीवलोचनः
आग्नेयं योजयामास समरे नृपपुंगवः
नृपेन्द्रो वारुणास्त्रं च चिक्षेप समरे मुनौ
वायव्यास्त्रं नृपश्रेष्ठश्चिक्षेप समरे तदा
नागास्त्रं च नृपश्रेष्ठश्चिक्षेप रणमूर्द्धनि
माहेश्वरं महास्त्रं च शतसूर्य्यसमप्रभम्
वैष्णवास्त्रेण दिव्येन त्रिलोकव्यापकेन च
मुनिर्नारायणास्त्रं च चिक्षिपे मन्त्रपूर्वकम्
ऊर्ध्वं च भ्रमणं कृत्वा क्षणं दीप्त्वा दिशो दश
जृम्भणास्त्रं च स मुनिश्चिक्षेप रणमूर्द्धनि
दृष्ट्वा नृपं निद्रितं तं चार्द्धचन्द्रेण तत्क्षणम्