ब्रह्मणा भृगवे दत्ता प्रियपुत्राय भूमिप
गोलोकजा कामधेनुर्दुर्लभा भुवनत्रये
नाहं रे हालिको मूढस्तुत्या नोत्थापितो बुधः
गृहं गच्छ गृहं गच्छ मे कोपं नैव वर्द्धय
मुनेस्तद्वचनं श्रुत्वा चुकोप स नराधिपः
गत्वा सैन्यसकाशं स कोपप्रस्फुरिताधरः
कपिलासन्निधिं गत्वा रुरोद मुनिपुंगवः
रुदन्तं ब्राह्मणं दृष्ट्वा सुरभिस्तमुवाच ह
सुरभिरुवाच शास्ता पालयिता दाता स्ववस्तूनां च सन्ततम्
स्वेच्छया चेन्नृपेन्द्राय मां ददासि तपोधन
अथवा न ददासि त्वं न गमिष्यामि ते गृहात्
कथं रोदिषि सर्वज्ञ मायामोहितचेतनः
त्वं वा को मे तवाहं का सम्बन्धः कालयोजितः
मनो जानाति यद्द्रव्यमात्मीयं चेति केवलम्
इत्युक्त्वा कामधेनुश्च सुषाव विविधानि च
निर्गताः कपिलावक्त्रात्त्रिकोट्यः खड्गधारिणाम्
विनिस्सृता लोचनाभ्यां शतकोटिधनुर्द्धरा
वक्षस्स्थलान्निस्सृताश्च त्रिकोट्यश्शक्तिधारिणाम्
विनिस्सृताः पादतलाद्वाद्यभाण्डाः सहस्रशः
विनिर्गता गुह्यदेशात्त्रिकोटिम्लेच्छजातयः।। दत्त्वा सैन्यानि कपिला मुनये चाभयं ददौ। युद्धं कुर्वन्तु सैन्यानि त्वं न याहीत्युवाच ह
मुनिः सम्भूतसम्भारैर्हर्षयुक्तो बभूव ह
कपिलासैन्यवृत्तान्तमात्मवर्गपराजयम् दूतान्त्संप्रेष्य सैन्यानि चाजहार स्वदेशतः
नारायण उवाच दूतं प्रस्थापयामास कुपितो मुनिसन्निधिम्
युद्धं देहि मुनिश्रेष्ठ किं वा धेनुं च वाञ्छिताम्
दूतस्य वचनं श्रुत्वा जहास मुनिपुंगवः
मुनिरुवाच विविधं च यथाशक्त्या भोजितश्च यथोचितम्
कपिलां याचते राजा मम प्राणाधिकां प्रियाम्
मुनेस्तद्वचनं श्रुत्वा दूतः सर्वमुवाच ह
मुनिश्च कपिलामाह साम्प्रतं किङ्करोम्यहम्
कपिला च ददौ तस्मै शस्त्राणि विविधानि च