नृपाज्ञया च सचिवः सर्वं दृष्ट्वा मुनेर्गृहे
सचिव उवाच वह्निकुण्डं यज्ञकाष्ठकुशपुष्पफलान्वितम्
कृष्णचर्मस्रुवस्रुग्भिः शिष्यसंघैश्च संकुलम्
वृक्षचर्मपरीधाना दृष्टाः सर्वे जटाधराः
चार्वंगी रुद्रवर्णाभा रक्तपङ्कजलोचना
सर्वसम्पद्गुणाधारा साक्षादिव हरिप्रिया
मुनिं ययाचे तां धेनुं निबद्धः कालपाशतः
पुण्यवान्बुद्धिमान्दैवाद्राजेन्द्रो ऽयाचत द्विजम्
पापात्प्रजायते कर्म पापरूपं भयावहम्
पापाद्भुक्त्वा च नरकं कुत्सितं जन्म जीविनाम्
तेन कुर्वन्ति सन्तश्च सन्ततं कर्मणः क्षयम्
सा माता स पिता पुत्रस्तत्क्षयं कारयेत्तु यः
भक्तवैद्यस्तं निहन्ति कृष्णभक्तिरसायनात्
परितुष्टा जगद्धात्री भक्तेभ्यो बुद्धिदायिनी
मायां तस्मै मोहयितुं न विवेकं कदाचन
राजोवाच मह्यं भक्ताय भक्तेश भक्तानुग्रहकारक
युष्मद्विधानां दातॄणामदेयं नास्ति भारते
भ्रूभंगलीलामात्रेण तपोराशे तपोधन
मुनिरुवाच दानं दास्यामि विप्रोऽहं क्षत्रियाय कथं नृप
कृष्णेन दत्ता गोलोके ब्रह्मणे परमात्मना
ब्रह्मणा भृगवे दत्ता प्रियपुत्राय भूमिप
गोलोकजा कामधेनुर्दुर्लभा भुवनत्रये
नाहं रे हालिको मूढस्तुत्या नोत्थापितो बुधः
गृहं गच्छ गृहं गच्छ मे कोपं नैव वर्द्धय
मुनेस्तद्वचनं श्रुत्वा चुकोप स नराधिपः
गत्वा सैन्यसकाशं स कोपप्रस्फुरिताधरः
कपिलासन्निधिं गत्वा रुरोद मुनिपुंगवः
रुदन्तं ब्राह्मणं दृष्ट्वा सुरभिस्तमुवाच ह
सुरभिरुवाच शास्ता पालयिता दाता स्ववस्तूनां च सन्ततम्
स्वेच्छया चेन्नृपेन्द्राय मां ददासि तपोधन