स्तनन्धयेभ्य इव मे हे मातर्देहि दर्शनम्
इत्येवं कथितं वत्स पद्मायाश्च शुभावहम्
इदं स्तोत्रं महापुण्यं पूजाकाले च यः पठेत्
इत्युक्त्वा श्रीहरिस्तं च तत्रैवान्तरधीयत
नारायण उवाच जगाम शीघ्रं पद्मायै तीरं क्षीरपयोनिधेः मनसा स्तवनं दिव्यं स्मारं स्मरं पुनःपुनः
ते सर्वे भक्तियुक्ताश्च तुष्टुवुः कमलालयाम्
सा तेषां स्तवनं श्रुत्वा सद्यः साक्षाद्बभूव ह
जगद्व्याप्तं सुप्रभया जगन्मात्रं यया मुने
श्री महालक्ष्मीरुवाच भ्रष्टान्दृष्ट्वा ब्रह्मशापाद्बिभेमि ब्रह्मशापतः
प्राणा मे ब्राह्मणाः सर्वे शश्वत्पुत्राधिकं प्रियाः
विप्रा ब्रुवन्तु मां तुष्टा यास्यामि भवदाज्ञया
गुरुभिर्ब्राह्मणैर्देवैर्भिक्षुभिर्वैष्णवैस्तथा
नारायणश्च भगवान्बिभेति ब्रह्मशापतः
एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मन्ब्राह्मणा हृष्टमानसाः
अंगिराश्च प्रचेताश्च क्रतुश्च भृगुरेव च
सनकश्च सनन्दश्च तृतीयश्च सनातनः
कपिलश्चासुरिश्चैव वोढुः पञ्चशिखस्तथा
और्वः कात्यायनश्चैव कणादः पाणिनिस्तथा
ब्राह्मणा विविधैर्द्रव्यैः पूजयामासुरीश्वरीम्
स्तुत्वा मुनीन्द्रास्तां भक्त्या चक्रुराराधनं मुदा
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा तानुवाच जगत्प्रसूः
श्रीमहालक्ष्मीरुवाच येषां गेहं न गच्छामि शृणुध्वं भारतेषु च
स्थिरा पुण्यवतां गेहे सुनीतिपथवेदिनाम्
यं यं रुष्टो गुरुर्देवो माता तातश्च बान्धवाः
मिथ्यावादी च यः शश्वदनध्यायी च यः सदा
सत्यहीनः स्थाप्यहारी मिथ्यासाक्ष्यप्रदायकः
चिन्ताग्रस्तो भयग्रस्तः शत्रुग्रस्तोऽतिपातकी
दीक्षाहीनश्च शोकार्त्तो मन्दधीः स्त्रीजितः सदा
यो दुर्वाक्कलहाविष्टः कलिः शश्वद्यदालये
यत्र नास्ति हरेः पूजा तदीयगुणकीर्त्तनम्