पुंश्चली योग्यमिच्छन्ती नापरं चञ्चलाऽधमा
प्रविवेश महारण्यं तं निक्षिप्य स्वतेजसा
साऽतो बभूव वशगा योषिज्जातिः सुखार्थिनी
हरिस्तन्मस्तकं छित्त्वा योजयामास बालके गजास्ययोजनायाश्च कारणं पापनाशनम्
नारद उवाच बभूवुस्तद्रहस्यं च गोपनीयं सुदुर्लभम्
कथं वा प्रापुरेते तां कमलां जगतां प्रसूम्
नारायण उवाच भ्रष्टश्रीर्दैन्ययुक्तश्च स जगामामरावतीम्
तां ददर्श निरानन्दो निरानन्दां पुरीं मुने
इति श्रुत्वा दूतमुखाज्जगाम गुरुमन्दिरम्
गत्वा ननाम तं शक्रः सुरैः सार्द्धं तथा गुरुः
प्रवृत्तिं कथयामास वाक्पतिस्तं प्रजापतिम्
ब्रह्मोवाच लक्ष्मीसमशचीभर्त्ता परस्त्रीलोलुपः सदा
गौतमस्याभिशापेन भगांगः सुरसंसदि
यः परस्त्रीषु निरतस्तस्य श्री वा कुतो यशः
नैवेद्यं श्रीहरेरेव दत्तं दुर्वाससा च ते
क्व सा रम्भा सर्वभोग्या क्वाधुना त्वं श्रिया हतः
वेश्या सश्रीकमिच्छन्ती निःश्रीकं न च चञ्चला
यद्गतं तद्गतं वत्स निष्पन्नं न निवर्त्तते
इत्युक्त्वा तं जगत्स्रष्टुः स्तोत्रं च कवचं ददौ
स तैः सार्द्धं च गुरुणा ह्यजपन्मन्त्रमीप्सितम्
वर्षमेकं निराहारो भारते पुण्यदे शुभे
आगत्य तं हरिस्तस्मै वाञ्छितं च वरं ददौ
दत्त्वा जगाम वैकुण्ठमिन्द्रः क्षीरोदमेव च
सुरेश्वरोऽरिं जित्वा वै ह्यलभच्चामरावतीम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे तृतीये गणपतिखण्डे नारदनारायणसंवादे शक्रलक्ष्मीप्राप्तिर्नामैकविंशतितमोऽध्यायः
नारद उवाच महालक्ष्म्याश्च लक्ष्मीशस्तन्मे ब्रूहि तपोधन
नारायण उवाच आविर्बभूव तत्रैव क्लिष्टं दृष्ट्वा हरिः स्वयम्
तमुवाच हृषीकेशो वरं वृणु यथेप्सितम्
वरं दत्त्वा हृषीकेशः प्रवक्तुमुपचक्रमे
श्रीमधुसूदन उवाच परमैश्वर्य्यजनकं सर्वशत्रुविमर्दनम्