इन्द्रियैश्चेन्द्रियरतिं वर्द्धयन्तीं पदे पदे
कामयुक्तश्च पुरतस्तस्थौ तस्याश्च नारद
श्रुत्वा तद्वचनं रम्भा महाशृङ्गारलोलुपा
स्मेरानना कटाक्षेण स्तनोर्वोर्दर्शनेन च
मितं सारं सुमधुरं सुस्निग्धं कोमलं प्रियम्
रम्भोवाच नाहं सन्तोषजननी धूर्त्तानां दुष्टमित्रता
यथा मधुकरो लोभात्सर्वपुष्पासवं लभेत्
तथैव कामुकी लोके भ्रमेद्भ्रमरवत्सदा
सुपुमानङ्गवत्स्त्रीणां यथा शाखाश्च शाखिषु
स्वकार्य्यमुद्धरेद्यावत्तावद्वा स प्रयोजनम्
यावत्तडागे तोयानि तावद्यादांसि तेषु च
त्वं देवानामीश्वरोऽसि कामिनीनां च वाञ्छितः
युवानं रसिकं शान्तं सुवेषं सुन्दरं प्रियम्
दुश्शीलं रोगिणं वृद्धं रतिशक्तिवियोजितम्
का मूढा न च वाञ्छन्ति त्वामेवं गुणसागरम्
इत्युक्त्वा सस्मिता सा च तं पपौ वक्रचक्षुषा
ज्ञात्वा भावं स्मरार्त्तायाः स्मरशास्त्रविशारदः
चुचुम्ब रहसि प्रौढां नग्नां च सुभगां वराम्
नानाप्रकारशृङ्गाराद्विपरीतादिकान्मुने
तौ कामाहितचित्तौ नो बुबुधाते दिवानिशम्
स च कृत्वा स्थले क्रीडां तया सह सुरेश्वरः
स चकार जलक्रीडां तया सह मुदा क्षणम्
एतस्मिन्नन्तरे तेन वर्त्मना मुनिपुंगवः
तं च दृष्ट्वा मुनीन्द्रं च देवेन्द्रः स्तब्धमानसः
पारिजातप्रसूनं यद्दत्तं नारायणेन वै
दत्त्वा पुष्पं महाभागस्तमुवाच कृपानिधिः
दुर्वासा उवाच मूर्ध्नीदं यस्य देवेन्द्र जयस्तस्यैव सर्वतः
पुरःपूजा च सर्वेषां देवानामग्रणीर्भवेत्। तच्छायेव महालक्ष्मीर्न जहाति कदाऽपि तम्
भक्त्या मूर्ध्नि न गृह्णाति योऽहंकारेण पामरः इत्युक्त्वा शंकरांशश्च ह्यगमच्छंकरालयम्
तत्स रम्भांतिके तिष्ठंश्चिक्षेप गजमस्तके