तावत्पत्नी सुतस्तावत्तावदैश्वर्य्यमीप्सितम्
कृष्णे मनसि संजाते भक्तिखड्गो दुरत्ययः
भवेद्येषां सुकृतिनां पुत्राः परमवैष्णवाः
चरितार्थः पुमानेकाद्वरमिच्छुर्वरादहो
धनं संचितमस्माकं वैष्णवानां सुदुर्लभम्
वरयान्यं वरं वत्स यत्ते मनसि वांछितम् 1.12.
सर्वसिद्धिं महायोगं ज्ञानं मृत्युजयादिकम्
शङ्करस्य वचः श्रुत्वा शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
गन्धर्व उवाच तद्ब्रह्मत्वं स्वप्नतुल्यं कृष्णभक्तो न चेच्छति
इन्द्रत्वममरत्वं वा सिद्धियोगादिकं शिव
सालोक्यसार्ष्टिसामीप्यसायुज्यं श्रीहरेरपि
शश्वत्तत्र दृढा भक्तिर्हरिदास्यं सुदुर्लभम्
तद्दास्यं वैष्णवसुतं देहि कल्पतरो वरम्
न दास्यसीदं चेच्छम्भो वरं दुष्कृतिनं च माम्
गन्धर्ववचनं श्रुत्वा तमुवाच कृपानिधिः
श्रीशंकर उवाच चिरायुषं च गुणिनं शश्वत्सुस्थिरयौवनम् ।। 1.12.
ज्ञानिनं सुन्दरवरं गुरुभक्तं जितेन्द्रियम्
इत्युक्त्वा शंकरस्तस्माज्जगाम स्वालयं मुने
प्रफुल्लमानसाः सर्वे मानवाः सिद्धकर्मणः
सुषाव पुत्रं सा वृद्धा पर्वते गन्धमादने
बालकस्य च तस्यैव मङ्गलं मङ्गले दिने पूज्यानामधिको बालस्तेनोपबर्हणाभिधः
सौतिरुवाच गन्धर्वराजः प्रददौ ब्राह्मणेभ्यो मुदाऽन्वितः
उपबर्हणस्तु कालेन हरेर्मन्त्रं सुदुर्लभम्
एकदा गण्डकीतीरे तं च सम्प्राप्तयौवनम्
ताश्च तीव्रं तपः कृत्वा प्राणान्संत्यज्य योगतः
उपबर्हणगन्धर्वं ताश्च तं वव्रिरे पतिम्
गृहीत्वा ताश्च गन्धर्वो युवा सुस्थिरयौवनः
ततोऽपि सुचिरं राज्यं कृत्वा ताभिः सहानिशम्
दृष्ट्वा स रम्भारम्भोरुनर्तने कठिनं स्तनम्
द्रुतं तत्याज सङ्गीतं मूर्च्छां प्राप सभातले