यद्धृत्वा मुनयः सर्वे जीवन्मुक्ताश्च भारते
कवचं बिभ्रतां मृत्युर्न भिया याति सन्निधिम्
दश लक्षजपेनैव सिद्धं तु कवचं भवेत्
सुसिद्धकवचो वाग्मी चिरंजीवी महीतले
मालामन्त्रमिमं पुण्यं कवचं मङ्गलं शुभम्
भूतप्रेतपिशाचाश्च कूष्माण्डा ब्रह्मराक्षसाः
बालग्रहा ग्रहाश्चैव क्षेत्रपालादयस्तथा
आधयो व्याधयश्चैव शोकाश्चैव भयावहाः
ऋजवे गुरुभक्ताय स्वशिष्याय प्रकाशयेत्
संसारमोहकस्यास्य कवचस्य प्रजापतिः धर्मार्थकाममोक्षेषु विनियोगः प्रकीर्त्तितः
सर्वेषां कवचानां च सारभूतमिदं मुने द्वात्रिंशदक्षरो मन्त्रो ललाटं मे सदाऽवतु
ॐ ह्रीं क्लीं श्रीं गमिति वै सततं पातु लोचनम्
ॐ ह्रीं श्रीं क्लीमिति परं सन्ततं पातु नासिकाम् दन्तांश्च तालुकां जिह्वां पातु मे षोडशाक्षरः
ॐ लं श्रीं लम्बोदरायेति स्वाहा गण्डं सदा ऽवतु
ॐ श्रीं गं गजाननायेति स्वाहा स्कन्धं सदाऽवतु
ॐ क्लीं ह्रीमिति कङ्कालं पातु वक्षःस्थलं परम्
प्राच्यां लम्बोदरः पातु चाग्नेय्यां विघ्ननायकः
पश्चिमे पार्वतीपुत्रो वायव्यां शंकरात्मजः
ऐशान्यामेकदन्तश्च हेरम्बः पातु चोर्ध्वतः स्वप्ने जागरणे चैव पातु मां योगिनां गुरुः
इति ते कथितं वत्स सर्वमन्त्रौघविग्रहम्
श्रीकृष्णेन पुरा दत्तं गोलोके रासमण्डले
मया दत्तं च तुभ्यं च यस्मै कस्मै न दास्यसि
गुरुमभ्यर्च्य विधिवत्कवचं धारयेत्तु यः
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च
इदं कवचमज्ञात्वा यो भजेच्छंकरात्मजम्
इति संसारमोहनं नाम कवचम् परमानन्दसंयुक्ता देवास्तस्थुः समीपतः
नारायण उवाच गन्धर्वा मुनयः शैलाः पश्यन्तः सुमहोत्सवम्
एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा स्मेराननसरोरुहा
पार्वत्युवाच कथं मत्स्वामिनो वीर्य्यममोघं रक्षितं प्रभो
रतिभङ्गे कृते देवैर्ब्रह्मणा प्रेरितैस्त्वया