इन्द्रः स्वकर्मणा कीटयोनौ जन्म लभेत्सति
सिंहोऽपि मक्षिकां हन्तुमक्षमः प्राक्तनं विना
सुखं दुःख भयं शोकमानन्दं कर्मणः फलम्
इहैव कर्मणो भोगः परत्र च शुभाशुभैः
कर्मणः फलदाता च विधाता च विधेरपि
संहर्तुरपि संहर्त्ता पातुः पाता परात्परः
वयं यस्य कलाः पुंसो ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
कलांशाः केऽपि तद्धर्मे कलाशांशाश्च केचन
श्रीविष्णोर्वचनं श्रुत्वा परितुष्टा च पार्वती
तुष्टाव पार्वती तुष्टा प्रेरिता शंकरेण च
आशिषं युयुजे विष्णुः शिशुं च शिशुमातरम्
ब्रह्मा ददौ स्वमुकुटं धर्मो वै रत्नभूषणम्
तुष्टाव तं महादेवश्चात्यन्तं हृष्टमानसः
अश्वानां च गजानां च सहस्राणि शतानि च
हिमालयश्च संतुष्टो हृष्टा देवाश्च तत्र वै
ब्राह्मणान्भोजयामास कारयामास मङ्गलम्
शनिं संलज्जितं दृष्ट्वा पार्वती कोपशालिनी
दृष्ट्वा शप्तं शनिं सूर्य्यः कश्यपश्च यमस्तथा
रक्ताक्षास्ते रक्तमुखाः कोपप्रस्फुरिताधराः
ब्रह्मा तान्बोधयामास विष्णुना प्रेरितः सुरैः
ब्रह्माणमूचुस्ते तत्र क्रमेण समयोचितम्
कश्यप उवाच बालं ददर्श यत्नेन तस्य वै मातुराज्ञया
श्रीसूर्य्य उवाच यत्पुत्रोऽतिप्रयत्नेन ह्यपश्यत्पार्वतीसुतम्
यथा निरपराधेन मत्पुत्रं सा शशाप ह
यम उवाच वयं शपामः कोऽधर्मो जिघांसोश्च विहिंसने
ब्रह्मोवाच सर्वेषां वचनेनैव क्षन्तुमर्हन्तु साधवः
दुर्गे दत्त्वा त्वमाज्ञां च पुत्रदर्शनहेतवे
इत्युक्त्वा शनिमादाय बोधयित्वा च पार्वतीम्
बभूव पार्वती तुष्टा ब्रह्मणो वचनान्मुने
उवाच पार्वती तत्र सन्तुष्टा तं शनैश्चरम्