तुष्टाव कमलाकान्तं शान्तं सस्मितमीश्वरम् गरुडस्थं जगत्कान्तं भ्रामयन्तं सुदर्शनम्
निषेकं खण्डितुं शक्तं निषेकजनकं विभुम्
प्रभुस्तत्स्तवनात्तुष्टस्तस्यै विप्र वरं ददौ
जीवयामास तं तत्र ब्रह्मज्ञानेन सर्ववित्
त्वं जीवाकल्पपर्य्यन्तं परिवारैः समं गज
आहृत्य पार्वतीहस्ताद्बालं कृत्वा स्ववक्षसि
ब्रह्मस्वरूपो भगवान्ब्रह्मज्ञानेन लीलया
पार्वतीं बोधयित्वा तु कृत्वा क्रोडे च तं शिशुम्
विष्णुरुवाच जगद्बुद्धिस्वरूपाऽसि त्वं न जानासि किं शिव
कल्पकोटिशतं भोगी जीविनां तत्स्वकर्मणा
इन्द्रः स्वकर्मणा कीटयोनौ जन्म लभेत्सति
सिंहोऽपि मक्षिकां हन्तुमक्षमः प्राक्तनं विना
सुखं दुःख भयं शोकमानन्दं कर्मणः फलम्
इहैव कर्मणो भोगः परत्र च शुभाशुभैः
कर्मणः फलदाता च विधाता च विधेरपि
संहर्तुरपि संहर्त्ता पातुः पाता परात्परः
वयं यस्य कलाः पुंसो ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
कलांशाः केऽपि तद्धर्मे कलाशांशाश्च केचन
श्रीविष्णोर्वचनं श्रुत्वा परितुष्टा च पार्वती
तुष्टाव पार्वती तुष्टा प्रेरिता शंकरेण च
आशिषं युयुजे विष्णुः शिशुं च शिशुमातरम्
ब्रह्मा ददौ स्वमुकुटं धर्मो वै रत्नभूषणम्
तुष्टाव तं महादेवश्चात्यन्तं हृष्टमानसः
अश्वानां च गजानां च सहस्राणि शतानि च
हिमालयश्च संतुष्टो हृष्टा देवाश्च तत्र वै
ब्राह्मणान्भोजयामास कारयामास मङ्गलम्
शनिं संलज्जितं दृष्ट्वा पार्वती कोपशालिनी
दृष्ट्वा शप्तं शनिं सूर्य्यः कश्यपश्च यमस्तथा
रक्ताक्षास्ते रक्तमुखाः कोपप्रस्फुरिताधराः
ब्रह्मा तान्बोधयामास विष्णुना प्रेरितः सुरैः