हरेः पादं ध्यायमानं पश्यन्ती मदमोहिता
शशाप मामपश्यन्तमृतुनाशाच्च कोपतः
न दृष्टाऽहं त्वया येन न कृतं ह्यृतुरक्षणम् त्वया दृष्टं च यद्वस्तु मूढ सर्वं विनश्यति
अहं च विरतो ध्यानात्तोषयंस्तां तदा सतीम्
तेन मातर्न पश्यामि किञ्चिद्वस्तु स्वचक्षुषा
शनैश्चरवचः श्रुत्वा चाहसत्पार्वती मुने
नारायण उवाच ईश्वरेच्छावशीभूतं जगदेवेत्युवाच ह
सा च देवी दैववशा शनिं प्रोवाच कौतुकात्
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शनिर्मेने हृदा स्वयम् यदि बालो मया दृष्टस्तस्य विघ्नो भवेद्ध्रुवम्
अन्यथा सुप्रशस्तं च पुरतः स्वात्मरक्षणम् बालं द्रष्टुं मनश्चक्रे न तु तन्मातरं शनिः
विषण्णमानसः पूर्वं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकः
शनेश्च दृष्टिमात्रेण चिच्छिदे मस्तकं मुने
तस्थौ च पार्वतीक्रोडे तत्सर्वाङ्गं सलोहितम्
मूर्च्छा संप्राप सा देवी विलप्य च भृशं मुहुः
विस्मितास्ते सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
तान्सर्वान्मूर्च्छितान्दृष्ट्वैवारुह्य गरुडं हरिः
पुष्पभद्रानदीतीरे ह्यपश्यत्कानने स्थितम्
तथोदक्छिरसं रम्यं मूर्च्छितं सुरतश्रमात्
शीघ्रं सुदर्शनेनैव चिच्छिदे तच्छिरो मुदा
गजच्छिन्नाङ्गविक्षेपात्प्रबोधं प्राप्य हस्तिनी रुरोद शावकैः सार्द्धं सा विलप्य शुचातुरा
तुष्टाव कमलाकान्तं शान्तं सस्मितमीश्वरम् गरुडस्थं जगत्कान्तं भ्रामयन्तं सुदर्शनम्
निषेकं खण्डितुं शक्तं निषेकजनकं विभुम्
प्रभुस्तत्स्तवनात्तुष्टस्तस्यै विप्र वरं ददौ
जीवयामास तं तत्र ब्रह्मज्ञानेन सर्ववित्
त्वं जीवाकल्पपर्य्यन्तं परिवारैः समं गज
आहृत्य पार्वतीहस्ताद्बालं कृत्वा स्ववक्षसि
ब्रह्मस्वरूपो भगवान्ब्रह्मज्ञानेन लीलया
पार्वतीं बोधयित्वा तु कृत्वा क्रोडे च तं शिशुम्
विष्णुरुवाच जगद्बुद्धिस्वरूपाऽसि त्वं न जानासि किं शिव
कल्पकोटिशतं भोगी जीविनां तत्स्वकर्मणा