शनिरुवाच शुभाशुभं च यत्कर्म कोटिकल्पैर्न लुप्यते
कर्मणा जायते जन्तुर्ब्रह्मेन्द्रार्य्यममन्दिरे
कर्मणा नरकं याति वैकुण्ठं याति कर्मणा
कर्मणा सुन्दरः शश्वद्व्याधियुक्तः स्वकर्मणा
कर्मणा धनवाँल्लोको दैन्ययुक्तः स्वकर्मणा
सुभार्यश्च सुपुत्रश्च सुखी शश्वत्स्वकर्मणा
इतिहासं चातिगोप्यं शृणु शङ्करवल्लभे
आबाल्यात्कृष्णभक्तोऽहं कृष्णध्यानैकमानसः
पिता ददौ विवाहे तु कन्यां चित्ररथस्य च
एकदा सा त्वृतुस्नाता सुवेषं स्वं विधाय च
हरेः पादं ध्यायमानं पश्यन्ती मदमोहिता
शशाप मामपश्यन्तमृतुनाशाच्च कोपतः
न दृष्टाऽहं त्वया येन न कृतं ह्यृतुरक्षणम् त्वया दृष्टं च यद्वस्तु मूढ सर्वं विनश्यति
अहं च विरतो ध्यानात्तोषयंस्तां तदा सतीम्
तेन मातर्न पश्यामि किञ्चिद्वस्तु स्वचक्षुषा
शनैश्चरवचः श्रुत्वा चाहसत्पार्वती मुने
नारायण उवाच ईश्वरेच्छावशीभूतं जगदेवेत्युवाच ह
सा च देवी दैववशा शनिं प्रोवाच कौतुकात्
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शनिर्मेने हृदा स्वयम् यदि बालो मया दृष्टस्तस्य विघ्नो भवेद्ध्रुवम्
अन्यथा सुप्रशस्तं च पुरतः स्वात्मरक्षणम् बालं द्रष्टुं मनश्चक्रे न तु तन्मातरं शनिः
विषण्णमानसः पूर्वं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकः
शनेश्च दृष्टिमात्रेण चिच्छिदे मस्तकं मुने
तस्थौ च पार्वतीक्रोडे तत्सर्वाङ्गं सलोहितम्
मूर्च्छा संप्राप सा देवी विलप्य च भृशं मुहुः
विस्मितास्ते सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
तान्सर्वान्मूर्च्छितान्दृष्ट्वैवारुह्य गरुडं हरिः
पुष्पभद्रानदीतीरे ह्यपश्यत्कानने स्थितम्
तथोदक्छिरसं रम्यं मूर्च्छितं सुरतश्रमात्
शीघ्रं सुदर्शनेनैव चिच्छिदे तच्छिरो मुदा
गजच्छिन्नाङ्गविक्षेपात्प्रबोधं प्राप्य हस्तिनी रुरोद शावकैः सार्द्धं सा विलप्य शुचातुरा