अयं च मङ्गलाध्यायो यस्य गेहं च तिष्ठति
यात्राकाले च पुण्याहे यः शृणोति समाहितः
नारायण उवाच देवैश्च मुनिभिः सार्द्धमवसत्तत्र संसदि
दक्षिणे शंकरस्तस्य वामे ब्रह्मा प्रजापतिः
तथा धर्मसमीपे च सूर्य्यः शक्रः कलानिधिः
ननर्त्त नर्त्तकश्रेणी जगुर्गन्धर्व किन्नराः
एतस्मिन्नन्तरे तत्र द्रष्टुं शङ्करनन्दनम्
अत्यन्तनम्रवदन ईषन्मुद्रितलोचनः
तपःफलाशी तेजस्वी ज्वलदग्निशिखोपमः
प्रणम्य विष्णुं ब्रह्माणं शिवं धर्मं रविं सुरान्
प्रधानद्वारमासाद्य शिवतुल्यपराक्रमम्
शनैश्चर उवाच विष्णुप्रमुखदेवानां मुनीनामनुरोधतः
आज्ञां देहि च मां गन्तुं पार्वतीसन्निधिं बुध
विशालाक्ष उवाच मार्गं दातुं न शक्तोऽहं विना मन्मातुराज्ञया
इत्युक्त्वाऽभ्यन्तरभ्येत्य प्रेरितः स शिवाज्ञया
शनिरभ्यन्तरं गत्वा चानमन्नम्रकन्धरः
सखीभिः पञ्चभिः शश्वत्सेवितां श्वेतचामरैः
वह्निशुद्धांशुकाधानां रत्नभूषणभूषिताम्
नतं सूर्य्यसुतं दृष्ट्वा दुर्गा संभाष्य सत्वरम्
पार्वत्युवाच किं न पश्यसि मां साधो बालकं वा ग्रहेश्वर
शनिरुवाच शुभाशुभं च यत्कर्म कोटिकल्पैर्न लुप्यते
कर्मणा जायते जन्तुर्ब्रह्मेन्द्रार्य्यममन्दिरे
कर्मणा नरकं याति वैकुण्ठं याति कर्मणा
कर्मणा सुन्दरः शश्वद्व्याधियुक्तः स्वकर्मणा
कर्मणा धनवाँल्लोको दैन्ययुक्तः स्वकर्मणा
सुभार्यश्च सुपुत्रश्च सुखी शश्वत्स्वकर्मणा
इतिहासं चातिगोप्यं शृणु शङ्करवल्लभे
आबाल्यात्कृष्णभक्तोऽहं कृष्णध्यानैकमानसः
पिता ददौ विवाहे तु कन्यां चित्ररथस्य च
एकदा सा त्वृतुस्नाता सुवेषं स्वं विधाय च