पश्यन्तं गेहशिखरं शतचन्द्रसमप्रभम्
कुर्वन्तं भ्रमणं तल्पे पश्यन्तं स्वेच्छया मुदा
दृष्ट्वा तदद्भुतं रूपं त्रस्ता शंकरसन्निधिम्
पार्वत्युवाच कल्पे कल्पे ध्यायसि यं तं पश्यागत्य मन्दिरम्
शीघ्रं पुत्रमुखं पश्य पुण्यबीजं महोत्सवम्
स्नानं च सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दक्षिणम्
सर्वदानेन यत्पुण्यं क्ष्माप्रदक्षिणतश्च यत्
सर्वैस्तपोभिर्यत्पुण्यं देवानशनैर्व्रतैः
यद्विप्रभोजनैः पुण्यं यदेव सुरसेवनैः
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शिवः संहृष्टमानसः ददर्श तल्पे स्वसुतं तप्तकाञ्चनसन्निभम्
हदयस्थं च यद्रूपं तदेवातिमनोहरम् चुचुम्बानन्दजलधौ निमग्ना सेत्युवाच तम्
संप्राप्यामूल्यरत्नं त्वां पूर्णमेव सनातनम्
कान्ते सुचिरमायाते प्रोषिते योषितो यथा
सुचिरं गतमायातमेकपुत्रा कथा सुतम्
सद्रत्नं सुचिरं भ्रष्टं प्राप्य हृष्टो यथा जनः
यथा सुचिरमन्धानां स्थितानां च निराश्रये
दुस्तरे सागरे घोरे पतितस्य च संकटे
तृष्णया शुष्ककण्ठानां सुचिराच्च सुशीतलम्
दावाग्निपतितानां च स्थितानां च निराश्रये
चिरं बुभुक्षितानां च व्रतोपोषणकारिणाम्
सदन्नं पुरतो दृष्ट्वा मनः पूर्णं तथा मम
प्रीत्या स्तनं ददौ तस्मै परमानन्दमानसा
चुचुम्ब गण्डे वेदोक्तं युयुजे चाशिषं मुदा
नारायण उवाच विविधानि च रत्नानि द्विजेभ्यो ददतुर्मुदा
बन्दिभ्यो भिक्षुकेभ्यश्च दानानि विविधानि च
हिमालयश्च रत्नानां ददौ लक्षं द्विजातये
दशलक्षं गवां चैव पञ्चलक्षं सुवर्णकम्
अन्यान्यपि च दानानि वस्त्राण्याभरणानि च
ब्राह्मणेभ्यो ददौ विष्णुः कौस्तुभं कौतुकान्वितः सुदुर्लभानि सृष्टौ च ब्राह्मणेभ्यो ददौ मुदा
धर्मः सूर्य्यश्च शक्रश्च देवाश्च मुनयस्तथा