शुद्धचम्पकवर्णाभः कोटिचन्द्रसमप्रभः
अतीव सुन्दरतनुः कामदेवविमोहनः
सुन्दरे लोचने बिभ्रच्चारुपद्मविनिन्दके
कपालं च कपोलं च परमं सुमनोहरम्
त्रैलोक्ये वै निरुपमं सर्वांगं बिभ्रदुत्तमम्
नारायण उवाच ब्राह्मणान्वेषणं कृत्वा बभ्राम परितो मुने
पार्वत्युवाच हे तात दर्शनं देहि प्राणान्वै रक्ष मे विभो
शिव शीघ्रं समुत्तिष्ठ ब्राह्मणान्वेषणं कुरु
अगृहीत्वा गृहात्पूजां गृहिणोऽतिथिरीश्वर
पितरस्तन्न गृह्णन्ति पिण्डदानं च तर्पणम्
हव्यं पुष्पं जलं द्रव्यमशुचेश्च सुरासमम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वाग् बभूवाशरीरिणी
शान्ता भव जगन्मातस्स्वसुतं पश्य मन्दिरे
सुपुण्यकव्रततरोः फलरूपं सनातनम्
ध्यायन्ति वैष्णवा देवा ब्रह्मविष्णुशिवादयः
यस्य स्मरणमात्रेण सर्वविघ्नो विनश्यति
कल्पे कल्पे ध्यायसि यं ज्योतीरूपं सनातनम्
तव वाञ्छापूर्णबीजं तपःकल्पतरोः फलम्
नायं विप्रः क्षुधाऽऽर्त्तश्च विप्ररूपी जनार्दनः सरस्वती त्वेवमुक्त्वा विरराम च नारद
त्रस्ता श्रुत्वाऽऽकाशवाणीं जगाम स्वालयं सती
पश्यन्तं गेहशिखरं शतचन्द्रसमप्रभम्
कुर्वन्तं भ्रमणं तल्पे पश्यन्तं स्वेच्छया मुदा
दृष्ट्वा तदद्भुतं रूपं त्रस्ता शंकरसन्निधिम्
पार्वत्युवाच कल्पे कल्पे ध्यायसि यं तं पश्यागत्य मन्दिरम्
शीघ्रं पुत्रमुखं पश्य पुण्यबीजं महोत्सवम्
स्नानं च सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दक्षिणम्
सर्वदानेन यत्पुण्यं क्ष्माप्रदक्षिणतश्च यत्
सर्वैस्तपोभिर्यत्पुण्यं देवानशनैर्व्रतैः
यद्विप्रभोजनैः पुण्यं यदेव सुरसेवनैः
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शिवः संहृष्टमानसः ददर्श तल्पे स्वसुतं तप्तकाञ्चनसन्निभम्