सन्ध्याहीनोऽशुचिर्नित्यं कृष्णे वा विमुखो द्विजः 1.11.
गुरुवक्त्राद्विष्णुमंत्रो यस्य कर्णे प्रविश्यति
पुंसां मातामहादीनां शतैः सार्द्धं हरेः पदम्
ब्रह्मक्षत्त्रियविट्शूद्राश्चतस्रो जातयो यथा
ध्यायन्ति वैष्णवाः शश्वद्गोविन्दपदपङ्कजम्
सुदर्शनं संनियोज्य भक्तानां रक्षणाय च
शौनक उवाच उपालम्भेन प्रस्तावात्कौतुकेन श्रुता मया
प्रजा वा ससृजुः के वा ऊर्ध्वरेताश्च कश्चन
पितुः शापेन पुत्रस्य किं बभूव विरोधतः
सौतिरुवाच अपान्तरतमाश्चैव सनकाद्याश्च शौनक
एतैर्विनाऽन्ये बहवो ब्रह्मपुत्राश्च सन्ततम्
अपूज्यः पुत्रशापेन स्वयं ब्रह्मा प्रजापतिः
नारदो गुरुशापेन गन्धर्वश्च बभूव सः
गन्धर्वराजः सर्वेषां गन्धर्वाणां वरो महान्
गुर्वाज्ञया पुष्करे स परमेण समाधिना
शिवस्य कवचं स्तोत्रं मन्त्रं च द्वादशाक्षरम् 1.12.
जजाप परमं मन्त्रं दिव्यं वर्षशतं मुने
विरामे शतवर्षस्य ददर्श पुरतः शिवम्
महत्तेजस्स्वरूपं च भगवन्तं सनातनम्
तपोरूपं तपोबीजं तपस्याफलदं फलम्
त्रिशूलपट्टिशधरं वृषभस्थं दिगम्बरम्
तप्तस्वर्णप्रभाजुष्टजटाजालधरं वरम्
संहर्तारं च सर्वेषां कालं मृत्युंजयं परम्
तत्त्वज्ञानप्रदं शांतं मुक्तिदं हरिभक्तिदम्
वसिष्ठदत्तस्तोत्रेण तुष्टाव परमेश्वरम् स ययाचे हरे भक्तिं पुत्रं परमवैष्णवम्
गन्धर्वस्य वचः श्रुत्वा चाह सीच्चन्द्रशेखरः 1.12.
श्रीमहादेव उवाच गन्धर्वराज वृणुषे को वा तृप्तोऽतिमङ्गले
यस्य भक्तिर्हरौ वत्स सुदृढा सर्वमङ्गला
आत्मनः कुलकोटिं च शतं मातामहस्य च
त्रिविधानि च पापानि कोटिजन्मार्जितानि च