इत्युक्त्वा ब्रह्मणः पुत्रो गृहीत्वा शङ्करं मुने
दृष्ट्वा शिवं गृह्यमाणं कुमारेण च पार्वती
विचिन्त्य मनसा साध्वीत्येवमेव दुरत्ययम्
एतस्मिन्नन्तरे देवाः पार्वतीसहितास्तदा
कोटिसूर्य्यप्रभोर्ध्वं च प्रज्वलन्तं दिशो दश
विष्णुरुवाच सोऽयं ते षोडशांशश्च के वयं यो महाविराट्
ब्रह्मोवाच स्तोतुं तद्वर्णितुमहं शक्तः किं स्तौमि तत्परः
देवा उचुः स्तोतुं न शक्ता वेदा यं न च शक्ता सरस्वती
मुनय उचुः स्तोतुमीशा न वाणी च त्वां वाङ्मनसयोः परम्
सरस्वत्युवाच किञ्चिन्न शक्ता त्वां स्तोतुमहो वाङ्मनसोः परम्
सावित्र्युवाच किं स्तौमि स्त्रीस्वभावेन सर्वकारणकारणम्
लक्ष्मीरुवाच किं स्तौमि त्वत्कलासृष्टा जगतां बीजकारणम्
हिमालय उवाच स्तोतुं समुद्यतं क्षुद्रः किं स्तौमि स्तोतुमक्षमः
क्रमेण सर्वे तं स्तुत्वा देवा विररमुर्मुने
धौतवस्त्रा जटाभारं बिभ्रती सुव्रता व्रते
ज्वलदग्निशिखारूपा तेजोमूर्तिमती सती
पार्वत्युवाच के वा जानन्ति वेदज्ञा वेदा वा वेदकारकाः
त्वदंशास्त्वां न जानन्ति कथं ज्ञास्यन्ति ते कलाः
सूक्ष्मात्सूक्ष्मतमोऽव्यक्तः स्थूलात्स्थूलतमो महान्
कार्य्यं त्वं कारणं त्वं च कारणानां च कारणम्
निर्लिप्तो निर्गुणः साक्षी स्वात्मारामः परात्परः सगुणस्त्वं प्राकृतिकः कलया सृष्टिहेतवे
प्रकृतिस्त्वं पुमांस्त्वं च वेदाऽन्यो न क्वचिद्भवेत्
कर्म त्वं कर्मबीजं त्वं कर्मणां फलदायकः केचिच्चतुर्भुजं शान्तं लक्ष्मीकान्तं मनोहरम्
वैष्णवाश्चैव साकारं कमनीयं मनोहरम्
द्विभुजं कमनीयं च किशोरं श्यामसुन्दरम्
एवं तेजस्विनं भक्ताः सेवन्ते सन्ततं मुदा १३. आविर्भूता सुराणां च वधाय ब्रह्मणा स्तुता
नित्या तेजस्त्वरूपाऽहं धृत्वा वै विग्रहं विभो
मायया तव मायाऽहं मोहयित्वाऽसुरान्पुरा
ततोऽहं संस्तुता देवैस्तारकाक्षेण पीडितैः
त्यक्त्वा देहं दक्षयज्ञे शिवाऽहं शिवनिन्दया