विष्णुदेहा यथा गावो विष्णुदेहस्तथा शिवः
यज्ञपत्नीं यथा दातुं क्षमः स्वामी सदैव तु
इत्युक्त्वा स सभामध्ये तत्रैवान्तरधीयत
कृत्वा शिवा पूर्णहोमं सा शिवं दक्षिणां ददौ
उवाच दुर्गा संत्रस्ता शुष्ककण्ठौष्ठतालुका
पार्वत्युवाच गवां लक्षं प्रयच्छामि देहि मत्स्वामिनं द्विज
तदा दास्यामि विप्रेभ्यो दानानि विविधानि च
सनत्कुमार उवाच दत्तस्यामूल्य रत्नस्य गवां प्रत्यर्पणेन च
स्वस्य स्वस्य स्वयं दाता लोकः सर्वो जगत्त्रये
दिगम्बरं पुरः कृत्वा भ्रमिष्यामि जगत्त्रयम्
इत्युक्त्वा ब्रह्मणः पुत्रो गृहीत्वा शङ्करं मुने
दृष्ट्वा शिवं गृह्यमाणं कुमारेण च पार्वती
विचिन्त्य मनसा साध्वीत्येवमेव दुरत्ययम्
एतस्मिन्नन्तरे देवाः पार्वतीसहितास्तदा
कोटिसूर्य्यप्रभोर्ध्वं च प्रज्वलन्तं दिशो दश
विष्णुरुवाच सोऽयं ते षोडशांशश्च के वयं यो महाविराट्
ब्रह्मोवाच स्तोतुं तद्वर्णितुमहं शक्तः किं स्तौमि तत्परः
देवा उचुः स्तोतुं न शक्ता वेदा यं न च शक्ता सरस्वती
मुनय उचुः स्तोतुमीशा न वाणी च त्वां वाङ्मनसयोः परम्
सरस्वत्युवाच किञ्चिन्न शक्ता त्वां स्तोतुमहो वाङ्मनसोः परम्
सावित्र्युवाच किं स्तौमि स्त्रीस्वभावेन सर्वकारणकारणम्
लक्ष्मीरुवाच किं स्तौमि त्वत्कलासृष्टा जगतां बीजकारणम्
हिमालय उवाच स्तोतुं समुद्यतं क्षुद्रः किं स्तौमि स्तोतुमक्षमः
क्रमेण सर्वे तं स्तुत्वा देवा विररमुर्मुने
धौतवस्त्रा जटाभारं बिभ्रती सुव्रता व्रते
ज्वलदग्निशिखारूपा तेजोमूर्तिमती सती
पार्वत्युवाच के वा जानन्ति वेदज्ञा वेदा वा वेदकारकाः
त्वदंशास्त्वां न जानन्ति कथं ज्ञास्यन्ति ते कलाः
सूक्ष्मात्सूक्ष्मतमोऽव्यक्तः स्थूलात्स्थूलतमो महान्
कार्य्यं त्वं कारणं त्वं च कारणानां च कारणम्