पार्वत्युवाच बलवाँल्लौकिको वेदाल्लोकाचारं च कस्त्यजेत्
वेदे प्रकृतिपुंसोश्च गरीयान्पुरुषो ध्रुवम्
बृहस्पतिरुवाच श्रीकृष्णश्च द्वयोः स्रष्टा समौ प्रकृतिपूरुषौ
पार्वत्युवाच पुमान्गरीयान्प्रकृतेस्तथैव न ततश्च सा
एतस्मिन्नन्तरे देवा मुनयस्तत्र संसदि
पार्षदैस्संपरिवृतं युतं श्यामैश्चतुर्भुजैः अवरुह्य मुदा यानादाजगाम सभातलम्
तुष्टुवुस्तं सुरेन्द्रास्ते देवं वैकुण्ठवासिनम्
लक्ष्मीसरस्वतीकान्तं शान्तं तं सुमनोहरम्
कोटिकन्दर्पलावण्यं कोटिचन्द्रसमप्रभम्
सेव्यं ब्रह्मादिदेवैश्च सेवकैः सततं स्तुतम्
वासयामास तं ते च रत्नसिंहासने वरे
सम्पुटाञ्जलयः सर्वे पुलकाङ्गाश्रुलोचनाः
सस्मितस्तांश्च पप्रच्छ सर्वं मधुरया गिरा
श्रीनारायण उवाच सर्वे शक्त्या यया विश्वे शक्तिमन्तो हि जीविनः
ब्रह्मादितृणपर्य्यन्तं सर्वं प्राकृतिकं जगत्
आविर्भूता च सा मत्तः सृष्टौ देवी मदिच्छया
प्रकृतिः सृष्टिकर्त्री च सर्वेषां जननी परा
सुचिरं तपसा तप्तं शंभुना ध्यायता च माम्
व्रतं च लोकशिक्षार्थमस्या न स्वार्थमेव च
मायया मोहिताः सर्वे किमस्या वास्तवं व्रतम्
सुरेश्वरा मदंशाश्च ब्रह्मशक्तिमहेश्वराः
मृदा विना घटं कर्त्तुं कुलालश्च यथाऽक्षमः
विना शक्त्या तथाऽहं च स्वसृष्टिं कर्तुमक्षमः
अहमात्मा हि निर्लिप्तोऽदृश्यः साक्षी च देहिनाम्
अहं नित्यः शरीरी च भानुविग्रहविग्रहः
अहमात्मा मनो ब्रह्मा ज्ञानरूपो महेश्वरः
मेधा निद्रादयश्चैताः सर्वाश्च प्रकृतेः कलाः
अहं गोलोकनाथश्च वैकुण्ठेशः सनातनः चतुर्भुजोऽत्र देवेशो लक्ष्मीशः पार्षदैर्वृतः
ऊर्ध्व परश्च वैकुण्ठात्पञ्चाशत्कोटियोजने
व्रताराध्यस्स द्विभुजः स च तत्फलदायकः