शतपुत्रसमः स्वामी साध्वीनां च सुरेश्वराः
भर्तुर्वंशश्च तनयः केवलं भर्तृमूलकः
श्रीविष्णुरुवाच नष्टे धर्मे च धर्मिष्ठे स्वामिना किं सुतेन वा
ब्रह्मोवाच सत्यं संकल्पितं कर्म न तु भ्रष्टं कुरु व्रतम्
पार्वत्युवाच तद्यस्यास्तीति स स्वामी वेदज्ञ शृणु मद्वचः
तस्य दाता सदा स्वामी न च स्वस्वामितां लभेत्
धर्म्म उवाच दम्पती ध्रुवमेकाङ्गौ द्वयोर्दाने द्वकौ समौ
पार्वत्युवाच न श्रुतं विपरीतं च श्रुतौ श्रुतिपरायणाः
देवा ऊचुः वेदज्ञे वेदवादेषु के वा त्वां जेतुमीश्वराः
निरूपिता पुण्यके तु व्रते स्वामी च दक्षिणा
पार्वत्युवाच बलवाँल्लौकिको वेदाल्लोकाचारं च कस्त्यजेत्
वेदे प्रकृतिपुंसोश्च गरीयान्पुरुषो ध्रुवम्
बृहस्पतिरुवाच श्रीकृष्णश्च द्वयोः स्रष्टा समौ प्रकृतिपूरुषौ
पार्वत्युवाच पुमान्गरीयान्प्रकृतेस्तथैव न ततश्च सा
एतस्मिन्नन्तरे देवा मुनयस्तत्र संसदि
पार्षदैस्संपरिवृतं युतं श्यामैश्चतुर्भुजैः अवरुह्य मुदा यानादाजगाम सभातलम्
तुष्टुवुस्तं सुरेन्द्रास्ते देवं वैकुण्ठवासिनम्
लक्ष्मीसरस्वतीकान्तं शान्तं तं सुमनोहरम्
कोटिकन्दर्पलावण्यं कोटिचन्द्रसमप्रभम्
सेव्यं ब्रह्मादिदेवैश्च सेवकैः सततं स्तुतम्
वासयामास तं ते च रत्नसिंहासने वरे
सम्पुटाञ्जलयः सर्वे पुलकाङ्गाश्रुलोचनाः
सस्मितस्तांश्च पप्रच्छ सर्वं मधुरया गिरा
श्रीनारायण उवाच सर्वे शक्त्या यया विश्वे शक्तिमन्तो हि जीविनः
ब्रह्मादितृणपर्य्यन्तं सर्वं प्राकृतिकं जगत्
आविर्भूता च सा मत्तः सृष्टौ देवी मदिच्छया
प्रकृतिः सृष्टिकर्त्री च सर्वेषां जननी परा
सुचिरं तपसा तप्तं शंभुना ध्यायता च माम्
व्रतं च लोकशिक्षार्थमस्या न स्वार्थमेव च
मायया मोहिताः सर्वे किमस्या वास्तवं व्रतम्